อกมาจากเรือนไม้ไผ่ ดวงตาคู่สวยชำเลืองมอง ก่อนถามว่า “เจ้าว่าอะไรนะ”
น่าแปลก ตอนได้ยินเสียงนี้แล้วพ่อบ้านผู้นั้นพลันเกิดความรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กๆ เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย “คนในเผ่าของท่านมารับท่านกลับไปแล้ว อยู่ข้างหน้านี้เอง”
หวันเหยียนเชียนหวาหัวเราะเสียงเบา “คนในเผ่าของข้าจะมาได้อย่างไร”
“เอ่อ เพราะหัวหน้าพรรคกำชับไว้ ให้คนในเผ่าหวันเหยียนมารับคุณหนู” พ่อบ้านผู้นั้นพูดอย่างระมัดระวัง
“แล้วก็บอกพวกเขาอย่างนั้นหรือ” หวันเหยียนเชียนหวากลอกตาคู่งาม มองเรือนไม้ไผ่ที่อยู่อีกด้านหนึ่ง “หัวหน้าพรรคเจ้ารู้หรือ”
“หัวหน้าพรรครู้”
ครั้นได้ยินดังนั้น นางไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ทันใดนั้นนางพลันก้าวไปข้างหน้า “ไปเถอะ! พาข้าไปพบหน่อย”
“ขอรับ” พ่อบ้านผู้นั้นกล่าว รีบเชิญนางไปด้านหน้า
ตำหนักข้างด้านหน้า ชายวัยกลางคนคนหนึ่งไปจนถึงชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งดื่มชา ฝ่ายชายหนุ่มมองไปทางประตูตำหนักอยู่เรื่อยๆ คล้ายกับอยากดูว่าคนที่อยากพบจะมาหรือไม่
คนที่ต้อนรับทั้งสองคนในห้องโถงคือผู้อาวุโสคนหนึ่ง ผู้อาวุโสมองพวกเขาแล้วยิ้ม “ทั้งสองท่านไม่ต้องร้อนใจ อีกเดี๋ยวคุณหนูหวันเหยียนก็มาแล้ว นางพักอยู่ในป่ายอดเขาไ
