!” นางกำลังจะวางลงไป ใครเล่าจะรู้ว่าสัตว์ตัวน้อยรับเนื้อห่อใบไม้ด้วยกรงเล็บ มันนั่งยองอย่างนั้นพลางกินเนื้อชิ้นนั้นไปด้วย
เห็นท่าทางคล้ายกับคนเป็นอย่างยิ่งแล้ว สตรีนางนั้นพลันชะงักไป “อาจมีคนเลี้ยงมันจริงๆ”
เฟิ่งจิ่วไม่ได้สนใจพวกเขาเช่นกัน กินเนื้อย่างของตนเองไป ระหว่างนั้นก็ฟังพวกเขาสนทนากันไปด้วย ตอนนี้นางเพิ่งรู้ว่าเดิมทีพวกเขามีกันหลายคน ทว่ามีคนจำนวนหนึ่งเดินหลงหายไป ตอนนี้กำลังตามหาคนเหล่านั้นอยู่
เหตุผลที่พวกเขาเข้ามาก็เพื่อสัตว์ปีศาจตัวใหญ่ในป่าสัตว์ปีศาจแห่งนี้ พวกเขาต้องการเขาของมันเพื่อแลกโอสถรักษาโรคแฝงของสตรีนางนั้นกับนักเล่นแร่แปรธาตุคนหนึ่ง
เฟิ่งจิ่วฟังพวกเขาพูดคุยกัน หลังจากกินอิ่มแล้วก็กระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของสตรีนางนั้น ด้วยรู้สึกว่าเตียงชั่วคราวนี้ค่อนข้างสบายทีเดียว
หลังเที่ยงวัน พวกเขาหลายคนเดินต่อไปข้างหน้า เฟิ่งจิ่วถูกสตรีนางนั้นผูกเชือก แต่นางรู้สึกว่าต้องอยู่ที่นี่สักพัก เช่นนั้นก็เดินเล่นสักหน่อยเถอะ! คอยดูว่าโอสถร่างสัตว์นี้จะหมดฤทธิ์เมื่อไหร่กันแน่ นางต้องติดอยู่ที่นี่นานเท่าไรถึงจะกลับไปยังหุบเขาราชาโอสถได้
นางมีความรู้สึกว่าหากออกไปจากที่นี่พร้อมกับผู้ฝึก
