ิ้มถาม “ทำไม เจ้าอยากไล่ข้าไปหรือกลัวว่าข้าจะยึดรังของเจ้าหรืออย่างไร”อินทรีแก่ขยับปาก พูดอย่างไม่ค่อยพอใจ “ไหนเลยจะกล้า” แม้มันมีความเห็น ทว่าก็ไม่กล้าพูดออกมาเช่นกัน คนไม่ปกติผู้นี้เพียงลงมือก็เผาปีศาจหมาป่าตัวหนึ่งได้ อย่างไรเสียนางก็เป็นมนุษย์ ไม่มีทางยึดรังของมันได้ตลอดไปเพียงแต่ไม่ว่าอย่างไรมันก็คิดไม่ถึงว่าจะจับตัวปัญหากลับมาเช่นนี้ หากรู้แต่แรกล่ะก็ มันต้องหนีจากไปให้ไกลอย่างแน่นอน“ย่าๆ เจ้าไม่ต้องกังวล พรุ่งนี้ข้าก็ไปแล้ว แต่วันนี้ขอยืมที่นี่พักผ่อนก่อน” นางพูดแล้วดื่มสุราหลายอีก ก่อนจะเก็บสุรากลับเข้าไปในห้วงมิติ แล้วหยิบผลไม้วิญญาณสองสามผลออกมาให้อินทรีน้อยทั้งหลาย คราวนี้ถึงค่อยหลับตาพักผ่อนเมื่ออินทรีน้อยเหล่านั้นเห็นผลไม้วิญญาณก็ส่งเสียงร้องด้วยความดื่นเด้นอย่างอดไม่อยู่กรูเข้าไปรับผลไม้วิญญาณมากัดกิน
เฟิ่งจิ่วนอนครั้งนี้แล้วตื่นขึ้นอีกครั้งยามเช้าตรู่ในวันถัดมาแม้อินทรีแก่ที่เฝ้ายามดอนกลางคืนจะไม่ได้จ้องมองเพิ่งจิ่วเขม็งตลอดทั้งคืน แต่ก็เหลือบมองไปทางนางครั้งหนึ่ง เมื่อยามเช้ามาเยือน ท้องฟ้าสว่างจ้า มันชำเลืองมองไปทางเฟิ่งจิ่วโดยไม่ได้ตั้งใจ ตอนกำลังจะเลื่อนสายดาหนี กลับต้องเบิกดวงตาอินทรีสองข้างขึ้นอย่างโง่งมนี่ นี่ ไยมนุษน์ผู้นี้ถึงกลายเป็นสัตว์กลืนเมฆาตัวหนึ่งได้?มันถลึงดวงตาอินทรี มองสัตว์กลืนเมฆาที่ปกคลุมไปด้วยขนสีแดงทั้งตัว เนิ่นนานไม่พูดจาด้วยไม่ว่าอย่างไรก็ไม
