ตายคาที่ได้แล้ว!
บุรุษที่วิ่งมาพร้อมบาดแผลได้ยินเสียงจากข้างหลัง จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง เขามองแล้วอึ้งงันไป จากนั้นก็หันกลับไปมองสตรีงดงามสวมชุดสีแดงที่ยืนอย่างสงบนิ่งอยู่ตรงหน้าอย่างยากจะเชื่ออยู่บ้าง
นาง…นาง…นางลงมือสังหารปีศาจหมาป่าตัวหนึ่งหรือนี่?
แม้รู้สึกประหวั่นในใจ แต่ก็ยังคงเร่งฝีเท้ามาถึงข้างกายนาง “แม่นาง ไม่ใช่ๆ ท่านเซียน…”
เฟิ่งจิ่วมองปีศาจหมาป่าสิบเอ็ดตัวที่เหลือ ในดวงตาสดใสฉายแววมืดมนกลุ่มหนึ่ง อาจเป็นเพราะนางสังหารปีศาจหมาป่าตายไปแล้วตัวหนึ่ง ปีศาจหมาป่าที่เดิมทีวิ่งถลามาทางนี้ล้วนหยุดนิ่ง ไม่กล้าบุกจู่โจม เพียงล้อมวงเข้ามา
“มนุษย์! เจ้าใจกล้าดีนัก!”
จ่าฝูงปีศาจหมาป่าจ้องมองเฟิ่งจิ่ว แยกเขี้ยวกางกรงเล็บคมด้วยความโมโห ขณะจ้องมองเฟิ่งจิ่วก็มีน้ำลายหยดออกจากปาก ท่าทางอยากพุ่งเข้าไปขย้ำนางใจจะขาด
สองมือของเฟิ่งจิ่วลูบผ่านผมดำขลับ ปราณวิญญาณเอ่อท้น ผมสีดำเปื้อนหยดน้ำแห้งสนิทในทันที ก่อนจะสยายไปราวกับเส้นไหม นางหยิบผ้ารัดผมขึ้นมา มองปีศาจหมาป่าตัวนั้นพลางกล่าว “ไม่อยากตายด้วยน้ำมือข้าก็รีบจากไปเสีย ไม่เช่นนั้นข้าไม่ถือสาที่จะทำให้พวกเจ้าตายที่นี่หรอกนะ”
เสียงเนิบช้าดังออกมาอย่างไม่
