รีบร้อน ความมั่นใจและความไม่ยี่หระในน้ำเสียงนั้นทำให้ปีศาจหมาป่าเหล่านั้นอดรู้สึกสงสัยไม่ได้
ปีศาจหมาป่าตัวนั้นจ้องมองสตรีคนงามตรงหน้า ไม่เห็นความหวาดกลัวบนใบหน้านางแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่มีความกระวนกระวายใจเช่นกัน กลับกัน เมื่อสบตานางแล้วมันกลับมีความรู้สึกหวาดกลัว เพราะความกดดันในดวงตาไปจนถึงพลังของนางนั้นทั้งร้ายกาจและแข็งแกร่ง ทำให้มันถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างไม่อาจควบคุมได้
น่าแปลกที่มันรู้สึกได้ถึงความน่ากลัวของมนุษย์สตรี โดยเฉพาะก่อนหน้านี้ที่นางลงมือสังหารปีศาจหมาป่าไปตัวหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าพลังของนางไม่ธรรมดา คนที่อยู่ตรงหน้ากับบุรุษผู้นั้นไม่ใช่คนระดับเดียวกันอย่างแน่นอน หากสู้ต่อไป เกรงว่าจะมีแต่ต้องตายหรือบาดเจ็บหนักเท่านั้น
ปีศาจหมาป่าที่มีความเฉลียวฉลาดครุ่นคิดหลายตลบ สุดท้ายจึงกัดฟันแล้วเงยหน้าหอนเสียงหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวกับบุรุษผู้นั้นว่า “ครั้งนี้จะปล่อยเจ้าไปก่อน! หากครั้งหน้าพวกเราพบกันอีก ข้าจะฉีกทึ้งเจ้าอย่างแน่นอน!”
เมื่อสิ้นเสียงนั้น ราชันปีศาจหมาป่าก็นำปีศาจหมาป่าสิบตัวนั้นจากไป เสียงห้อตะบึงราวกับม้าวิ่งไม่ต่างจากขามา ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนอีกครั้ง
เห็นปีศาจหมาป่าที่ตามเขามาตลอดทางจากไปเ
