ลำต้น!” ปีศาจต้นไม้เหล่านั้นพูดด้วยความตื่นเต้น โบกกิ่งไม้คิดจะจับตัวเฟิ่งจิ่วเอาไว้
ไม่ ในสายตาของปีศาจต้นไม้ นั่นเป็นเฟิ่งหวงตัวเล็กตัวหนึ่งเท่านั้น เฟิ่งหวงตัวเล็กงดงามที่ขนทั่วทั้งตัวเป็นสีแดงเจิดจ้า
เห็นปีศาจต้นไม้เหล่านั้นยื่นกิ่งออกมา เฟิ่งจิ่วพลันหรี่ตา กระตุ้นปราณวิญญาณในกายพร้อมกระพือปีกบินขึ้น เพียงชั่วแล่น ปราณวิญญาณพลันเอ่อท้นออกมา เพลิงผลาญลอยออกมาตามการกระพือปีก จู่โจมเข้าใส่ปีศาจต้นไม้เหล่านั้น
“ปีศาจต่ำต้อยกล้าบังอาจอยู่ต่อหน้าข้า!” นางบินขึ้นสู่กลางอากาศสูง มองปีศาจต้นไม้ที่ดิ้นรนส่งเสียงร้องน่าเวทนาท่ามกลางเปลวเพลิงจากด้านบน
“อ้าก...ซี้ด…”
ท่ามกลางไฟโหม ปีศาจต้นไม้ขยับกิ่งก้าน ใบไม้ถูกเผาท่ามกลางเปลวเพลิงนั้น กิ่งไม้ไหม้ดำ สุดท้ายแปรเปลี่ยนเป็นขี้เถ้ากองหนึ่ง เหลือไว้เพียงเสียงร้องโหยหวนลอยไปตามสายลม…
เฟิ่งจิ่วหยุดอยู่กลางอากาศ มองภาพเบื้องล่าง ในสมองกลับกำลังครุ่นคิด ไม่รู้เหมือนกันว่าบาดแผลของพวกตู้ฝานเป็นอย่างไรบ้าง หลังจากกินโอสถนั้นแล้ว หากโชคดีอาจอาศัยโอสถระดับเจ็ดนั้นทะลวงขั้นได้กระมัง
รวมถึงเจ้ากลืนเมฆา…
ตอนกำลังคิดถึงกลืนเมฆานั้นเอง ทันใดนั้นนางเพียงรู้สึกว่าร่างกายส่องแสงวูบวาบ กลายเ
