ตอนที 3196 ยาระเบิดแล้ว“จริงด้วย! เดานี้ไม่ได้ระเบิด!” นางยิ้มด้วยความประหลาดใจ ตายังคงมองเตาโอสถนั้นยาระเบิดแล้ว ทว่าเหตุโดเดาจึงไม่ระเบิดด้วย แปลกนัก!“ใช่ๆ เจ้าหุบเขาบอกว่าเตาไม่มีทางระเบิด หลอมโอสถออกมาได้” คนจัดยาตัวน้อยรีบพูดเหมือนกับเพื่อพิสูจน์ความจริงของคำพูดเขา ดวงตาสุกใสยังคงจ้องเขมึงไปยังเตาโอสถที่ยังไม่ถูกระเบิดเห็นดังนั้นแล้วเฟิ่งจิ่วก็หัวเราะเสียงเบา “ข้ารู้แล้ว” นางมองไปรอบๆ ครั้งหนึ่ง “ดึกมากแล้วเจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ! ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือของเจ้าที่นี่”“แต่เจ้าหุบเขาบอกให้ข้ามาช่วย” คนจัดยากล่าว เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย นิ้วก้อยสัมผัสกันยืนนิ่งด้วยไม่อยากจากไปเฟิ่งจิ่วยิ้ม ถามว่า “เจ้าตัวเล็กขนาดนี้ จะช่วยอะไรข้าที่นี่ได้”“ข้า … ข้าส่งสมุนไพรให้ได้ นายน้อยหญิงบอกให้ข้าทำอะไร ข้าก็จะช่วยทำ” เขากะพริบดาแล้วเงยหน้าขึ้น มีสีหน้าจริงจัง ยืดอกเล็กน้อยคล้ายกับต้องการโน้มน้าวเฟิ่งเจิ่วเฟิ่งจิ่วคิดก่อนกล่าว “เช่นนั้นก็ได้! ตอนนี้เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยมาช่วย” ให้เด็กตัวเล็กขนาดนื้อดนอนทั้งคืนคงไม่ดีแน่ ไล่เขากลับไปก่อนดีกว่า!คนจัดยาตัวน้อยยังคงอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่คิดแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้าและยืนยันว่า “พรุ่งนี้ข้าจะมาแต่เช้า” พูดแล้วเขาก็รีบหมุนกายวิ่งจากไปเห็นเงาร่างของเขาวิ่งจากไป เฟิ่งจิ่วก็หัวเราะออกมาเสียงเบาอย่างอดไม่ได้ คิดถึงเสี่ยวห้าวเอ๋
