ตอนที่ 3192 นายน้อย
“ในเมื่อเจ้ากราบอาจารย์ ไยไม่คุกเข่าตามพิธี” ชายชราจ้องเฟิ่งจิ่วพลางถาม
เฟิ่งจิ่วมองชายชราครั้งหนึ่ง “ก่อนข้าก้าวเข้าสู่การฝึกบำเพ็ญ เพราะชีพจรขาดสะบั้นไม่อาจฝึกบำเพ็ญได้ อาจารย์ของข้าจึงทะลวงชีพจรของข้า ช่วยให้ข้าเดินสู่หนทางของการฝึกเซียน”
เสียงของนางหยุดลง สีหน้าหม่นลงเล็กน้อย “อาจารย์ของข้าไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว เขามีความหมายต่อข้าเป็นอย่างยิ่ง นอกจากเขาที่จากโลกนี้ไปแล้ว ข้าไม่มีทางคุกเข่าให้ใคร เรื่องนี้ข้าบอกกับอาจารย์ก่อนที่จะตกลงกราบอาจารย์แล้ว”
ครั้นฟังจบแล้ว ชายชราอ้าปากเล็กน้อย รู้สึกอึ้งงันอยู่บ้าง ด้วยคิดไม่ถึงเลยว่าเป็นเพราะเหตุผลนี้ ทันใดนั้นเขาก็เงียบเสียงครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วถอยกลับไปข้างๆ โดยไม่พูดอะไรอีก
ราชาโอสถยังคงตาเป็นประกาย เพียงยิ้มตาหยีและพยักหน้า “ถูกต้อง เฟิ่งจิ่วบอกข้าเรื่องที่จะไม่คุกเข่าเอาไว้แล้ว และข้าเองก็ยินยอมเช่นกัน ขอเพียงในใจนางมีข้าเป็นอาจารย์ก็เพียงพอแล้ว จะคุกเข่ากราบข้าหรือไม่ล้วนไม่ใช่เรื่องสำคัญ”
เขาพูดแล้วมองเฟิ่งจิ่วครั้งหนึ่ง คราวนี้ค่อยรับน้ำชามาจิบเบาๆ คำหนึ่ง จากนั้นก็วางถ้วยชาไว้ข้างกาย “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป
