นพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นเจ้าพักผ่อนเถอะ! พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้จะมีคนมานำทางเจ้าไปยังด้านหน้าเอง” กล่าวจบแล้วก็หมุนกายจากไปโดยไม่รั้งรอ
เมื่อเขาจากไปแล้ว เฟิ่งจิ่วก็เดินไปยังถ้ำที่พวกตู้ฝานพักผ่อนอยู่ ทันทีที่เข้าไปหลายคนก็ถามขึ้นโดยพลัน “นายท่าน ราชาโอสถผู้นั้นเป็นใครกันแน่ พวกเราอยู่ที่นี่จะดีจริงๆ หรือ นายท่านจะกราบเขาเป็นอาจารย์จริงหรือ”
ครั้นถามคำถามชุดหนึ่งออกมาแล้ว เฟิ่งจิ่วยกมือขึ้นเป็นเชิงบอกให้หยุดพร้อมกล่าวว่า “หุบเขาราชาโอสถตัดขาดจากโลกภายนอก ในรัศมีหมื่นลี้ล้วนเป็นสถานที่อันตราย พวกเราอยากจากไปตอนนี้นั้นยากนัก กอปรกับพวกเจ้ามีบาดแผลฉกรรจ์ ตอนนี้ทำได้เพียงรักษาตัวอยู่ที่นี่ก่อน”
“ยิ่งไปกว่านั้นพลังของคนที่นี่ล้วนไม่อ่อนด้อย สามคนที่ข้าพบก่อนหน้านี้ต่างก็มีพลังเหนือกว่าข้า แม้เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าเป็นเพราะกินโอสถข้ามขั้น แต่ตอนนี้ไม่ว่าพวกเราจะยินยอมหรือไม่ พวกเราล้วนต้องอยู่ที่นี่”
ได้ยินดังนั้นหลายคนพลันเงียบเสียงลง นายท่านพูดเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นอยากไปก็ไปไม่ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมทำได้เพียงค่อยเป็นค่อยไป อย่างน้อยดูจากตอนนี้แล้ว ราชาโอสถผู้นั้นไม่มีทางทำอะไรพวกเขา
“พวกเจ้าพั
