กผ่อนก่อนเถอะ! ถ้ำของข้าอยู่ห่างจากถ้ำของพวกเจ้าไม่ถึงร้อยลี้ มีเรื่องอะไรก็ไปหาข้าได้” เฟิ่งจิ่วกล่าวแล้วให้พวกเขาพักผ่อนให้ดี
“ขอรับ” พวกเขารับคำ รู้ว่าตอนนี้ต้องพักรักษาตัวก่อนค่อยว่ากัน
เฟิ่งจิ่วกลับไปพักผ่อนในถ้ำแล้ว รู้สึกว่าวันนี้คล้ายกับวุ่นวายอยู่บ้าง ด้วยประสบการณ์ของราชาโอสถ นางไม่เชื่อว่าเขามองแผนการของนางไม่ออก แต่เขายังคงพูดว่าต้องการรับนางเป็นศิษย์
บางทีที่ว่าจะรับนางเป็นศิษย์อาจเป็นเรื่องจริง แต่นางรู้สึกว่าสำเร็จวิชาแล้วจะปล่อยนางไปต้องเป็นเรื่องลวงเป็นแน่ นางเดาว่าต่อให้นางเรียนรู้วิชาของเขาได้จริง เขาจะต้องไม่ยอมให้นางไปจากหุบเขาราชาโอสถเพื่อกลับไปยังโลกมนุษย์แน่
ทว่าสิ่งนี้ยังไม่เปิดเผย ทำได้เพียงค่อยเป็นค่อยไปแล้ว การแข่งขันนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้น ยังเร็วเกินไปที่จะพูดเรื่องนี้ในตอนนี้
สิ่งที่นางรู้คือคืนนั้นเอง ชายวัยกลางคนที่เมาเพราะสุราเทพเซียนเมามายสองคนนั้นฟื้นแล้วก็มาปรากฏตัวอยู่ในถ้ำของราชาโอสถ ถูกสั่งสอนเสียจนมีสภาพจนตรอก…
เช้าตรู่วันต่อมา คนทั้งหุบเขาราชาโอสถรวมตัวดันบนลานกว้างที่ใหญ่ที่สุดในหุบเขา ด้วยแต่ละคนนั้นได้ยินข่าวว่าราชาโอสถจะรับศิษย์แล้ว…
………
