บทที่ 841 ไม่ว่าโตแค่ไหนก็ยังเป็นลูกชายท่าน
ขัดแย้งกันก็เท่านั้น ทว่าไม่ได้กระทบกับความรู้สึกระหว่างพี่น้อง
หลังใจเย็นลง จูต้าจึงอธิบายว่า “อย่างไรข้าก็แค่อยากบอกเจ้าว่าที่พูดก็เพราะหวังดี หากไม่เป็นห่วงคงไม่บอกเจ้า เราเป็นพี่น้องกัน ข้ามีแต่ต้องการให้เจ้าโชคดีมีอนาคต”
“ข้ารู้ ขอบคุณพี่ใหญ่ ข้าแค่งุนงงกับสิ่งที่ท่านบอก ข้าไม่ได้มีสัมพันธ์กับแม่นางเปี้ยนจริง ๆ ข้าเพียงเอาแต่คิดมากไป เราสองคนบริสุทธิ์ใจ เราเคยพบกันยามฟ้ามืดแล้วบ้างไหม ท่านลืมไปแล้วหรือ ตอนที่เมียข้าเผลอข่วนหน้าข้า ท่านเองก็อยู่ช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจของข้าเองไม่ใช่หรือ?”
ครั้นได้ยินจูเอ้อร์เอ่ยเช่นนั้น จูต้าก็ชะงัก
ใช่แล้ว จูเอ้อร์เป็นคนอย่างไร เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร
ในบรรดาพี่น้องทั้งหมด พวกเขาเป็นเพียงสองคนที่เติบโตมาด้วยกันอย่างแท้จริง สนิทสนมกันจนสามารถใส่กางเกงตัวเดียวกันได้
ในเมื่อจูเอ้อร์บอกว่าไม่ก็แปลว่าไม่จริง ๆ
“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงไม่กลับไปนอนที่ห้อง?” จูต้าถามหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง
“จะเพราะอะไรอีกเล่า นางเพิ่งคลอดลูก ข้าวของเต็มห้อง ทั้งยังมีเด็กเล็ก ข้าเกรงว่าจะไปรบกวน…” จูเอ้อร์อ้างเหตุผลตามที่คิดไว้
ห้องของพวกเขาเล็กและมีเพียงเตียงเดียว เขาตัวใหญ่อย่างนี้ไปนอนด้วยย่อมทำให้อึดอัด!
“เช่นนั้นเหตุใดเมื่อคราวที่น้องสะใภ้สี่คลอด เจ้าสี่ก็ไม่ได้ทำเช่นนี้?”
จูเอ้อร์เอ่ยว่า “เป็นเพราะตอนนั้นไม่มีห้องว่างที่บ
