้าน ทำได้เพียงนอนอยู่ห้องเดิม ตอนนี้ข้ามีห้องมีเตียงให้นอน ทำไมจะไม่นอนให้เสียเปล่ากันเล่า…”
“ก็ได้ ข้าไม่ว่า ขอเพียงไม่เป็นไรก็พอ” จูต้ากล่าวตบท้าย “ข้าบอกไว้ก่อน ข้ามั่นใจว่าไม่ได้มีอะไร เพียงแค่เจ้าสี่กับเจ้าห้าเป็นกังวลไปเท่านั้น”
จูเอ้อร์ได้ยินท้ายประโยคไม่ชัดจึงเอ่ยถาม “อะไรนะ พี่ใหญ่ กังวลอะไรนะ?”
“เปล่า ในเมื่อไม่มีอะไร เช่นนั้นข้ากลับไปทำงานก่อน หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็เรียกข้า!”
“อืม”
จูเอ้อร์เห็นพี่ชายเดินจากไปก็โล่งอกเล็กน้อย
แท้จริงแล้วเขาเองก็ไม่ต้องการโกหกพี่ชาย เพียงแต่… เรื่องทำนองนี้เขาไม่รู้จะบอกอีกฝ่ายอย่างไร
จะพูดได้อย่างไร พี่ใหญ่ไม่ควรปล่อยให้หมอชาวบ้านเข้าห้องก่อนที่เขาจะกลับมาถึงไม่ใช่หรือ?
ใช่ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องที่หลิวซื่อคลอดยาก
เฮ้อ…
ชีวิตคนเราหนอช่างซับซ้อน รู้ก็ส่วนรู้ ทว่าทำได้หรือไม่ก็คืออีกเรื่อง
เย่อวี๋หรานนอนไม่หลับมาหลายวันติด นางสังหรณ์ใจว่าเกิดเรื่องขึ้นอยู่ตลอดเวลา ทว่าไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด
นางเฝ้าถามจูซานและจูชีเป็นระยะ แต่พวกเขาดูเป็นปกติ ไม่ได้มีท่าทีว่าจะผิดแปลกไป
ทว่าหากพวกเขาปกติดี เหตุใดนางถึงได้ไม่สบายใจอยู่อย่างนี้?
หรือว่านางจะคิดมากเกินไป?
“ท่านแม่ อยู่บ้านเบื่อเกินไปหรือไม่? ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เจ้าเจ็ดเลิกงานแล้วเราจะพาท่านไปเดินเล่น”
เย่อวี๋หรานเหลือบมองจูซานแล้วปล่อยให้เขาเข้าใจอย่างนั้น
เขาหน้าเสียพลางแตะจมูกและส่งสายตาให้จูชี
