วง ข้าตกลงกับพี่สามไว้แล้ว ข้าดูแลตัวเองได้ หากทำไม่ได้ยังมีเหออันคอยช่วยเหลือข้า”
ครั้นกล่าวถึงเยี่ยนเหออัน จูชีก็เผยรอยยิ้มกว้าง
“เจ้ามีเขาแล้วจึงไม่ต้องการข้าแล้วใช่ไหม?” เย่อวี๋หรานหัวเราะ
ช่วยไม่ได้ ลูกชายคนนี้ของครอบครัวเก่งไม่แพ้พี่น้องคนอื่น แม้แต่นางยังอดทึ่งไม่ได้ เขาคงไม่ถูกเจ้าของร่างเดิมเลี้ยงมาใช่ไหม?
อันที่จริงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมีเพียงช่วงก่อนจูชีจะเกิด ต่อให้จริงหรือไม่ก็คงปลอมแปลงไม่ได้
“ฮ่า ๆๆ… ท่านแม่ จะเป็นแบบนั้นได้อย่างไร ข้าชอบท่านแม่ที่สุด ไม่มีใครมาแทนท่านได้” จูชีโผกอดนางพลางพูดจาออดอ้อน
การกระทำของเขาแสดงออกว่าโตเป็นหนุ่มน้อยแล้ว แต่ยังแฝงความใสซื่อไร้เดียงสา
กอปรกับรูปร่างหน้าตาที่โตขึ้น จึงกลายเป็น ‘แก้วตาดวงใจของมารดา’ ได้ง่ายนัก
“ฮ่า ๆๆ… ต่อให้ข้าโตแค่ไหนก็ยังเป็นลูกท่าน! ท่านเป็นคนบอกเอง ข้าอยากจะอ้อนท่านแบบนี้… ไปตลอดชีวิตเลย” จูชีไม่เพียงไม่เก้อเขิน แต่กลับเริงร่ากว่าเดิมเสียอีก
จูซานเห็นแล้วนึกอิจฉาอยู่บ้าง
ไม่มีทาง ใครให้เขาไม่ได้รับการเลี้ยงดูแบบนั้นเมื่อครั้งยังเด็กกันเล่า ไฉนเลยเจ้าของร่างเดิมจะยอมให้ลูกชายออดอ้อน ไม่เงื้อไม้กวาดไล่ฟาดก็บุญหัวแล้ว
จูชีเข้ามาเสริมกำลังโน้มน้าว
ท้ายที่สุดเย่อวี๋หรานจึงยอมแพ้ ไร้ทางเลือกนอกจากตอบตกลงและออกเดินทาง
หลังจากนั้นจูซานก็เริ่มเตรียมของ ‘กลับบ้าน’
โชคดีที่เขาพอคาดเดาได้ จึงเตรียมการไว้ก่อน ไม่เช
