ก้อนหินกระโจนออกไป ครั้นถึงต้นไม้ใหญ่ด้านล่างลำธารแล้วก็เริ่มขุดดิน ไม่นานนักก็ขุดเอาสุราไหหนึ่งออกมาจากใต้ดิน
“ฮ่าๆๆๆ ยังอยู่ที่นี่จริงด้วย” เขาหัวเราะจนตาหยีด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเร่งฝีเท้ามาถึงข้างกายเฟิ่งจิ่ว “ไปๆ ข้าจะให้เจ้าชิมว่าอะไรคือสุราเทพเซียนเมามายที่แท้จริง”
เขาพูดพลางยกสุราไหนั้นเดินไปยังป่าอีกด้านหนึ่ง นั่งลงใต้ต้นไม้ ขณะกำลังเตรียมจะเปิดไหดื่มสุรานั้น เฟิ่งจิ่วกลับเอ่ยขึ้นว่า “ช้าก่อน”
ชายชรามองนาง “ทำไมหรือ”
“หากไม่มีอาหารเคล้าสุราจะไม่น่าเสียดายแย่หรือ ตอนที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ข้าเห็นว่ามีไก่วิญญาณอยู่ในป่าฝูงหนึ่ง ข้าไปจับมาย่างสักสองตัวเป็นอย่างไร” นางมองชายชราด้วยดวงตาที่เ เป็นประกาย
“ไก่วิญญาณ?” ชายชราชะงักไป พลันมีสีหน้าแปลกใจ “เจ้าหมายถึงไก่วิญญาณหางหงส์นั่นน่ะหรือ”
“อืม” เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ฝีมือการย่างไก่ของข้าไม่เลว กินไก่แกล้มสุราจะต้องดีเยี่ยมเป็นแน่”
ได้ยินดังนั้นแล้วดวงตาของชายชราพลันเป็นประกายเช่นกัน “ดีเลย! เช่นนั้นเจ้าไปเถอะ! ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่” ชายชรามองนาง
เฟิ่งจิ่วพยักหน้าทันที ก่อนหมุนกายแล้วเดินจากไป
เห็นเงาหลังที่หมุนกายจากไป ชายชรายังคงดวงตาเป็นประกาย
