แล้วจะนั่งดื่มสุราเป็นเพื่อนผู้อาวุโสได้อย่างไร”
“ฮ่าๆ จริงของเจ้า” ชายชรายิ้ม พลิกฝ่ามือครั้งหนึ่ง ปรากฏโอสถเม็ดหนึ่งออกมา “มาๆ กินโอสถนี้ก่อน มันช่วยให้เจ้าไม่เมาหลับไป”
ตอนเห็นโอสถเม็ดนั้น เฟิ่งจิ่วหัวใจกระตุกวูบ นี่มันโอสถระดับเจ็ด!
ชายชราผู้นี้แค่พลิกมือก็มีโอสถระดับเจ็ดแล้ว เก่งกาจอย่างแท้จริง! นางข่มความตื่นเต้นในหัวใจเอาไว้ นางรับโอสถเม็ดนั้นมาดู “ผู้อาวุโส โอสถระดับเจ็ดล้ำค่าเป็นอย่างยิ่ง ท่าน นจะมอบให้ข้าเช่นนี้หรือ”
“ล้ำค่า? ฮ่าๆๆ โอสถล้ำค่าก็ต้องมีคนกินมัน มีมันแล้วก็ต้องใช้งาน ไม่เช่นนั้นต่อให้ล้ำค่าแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์แล้ว” ชายชราพูดพร้อมรอยยิ้ม เขาดื่มสุราเซียนเมามาย กินไก่ขอทาน น บนใบหน้าเจือสีแดงระเรื่อเปี่ยมไปด้วยความพอใจ
ฟังจบแล้วดวงตาของเฟิ่งจิ่วพลันเป็นประกายอีกครั้ง ในใจรู้สึกตื่นเต้นอยู่เล็กๆ โอสถล้ำค่าต้องมีคนกินก่อนถึงจะแสดงประสิทธิภาพอันน่าอัศจรรย์ออกมาได้ ยิ่งโอสถล้ำค่ามากก็ยิ่งต้อ องมีคนต้องการถึงจะนับได้ว่าเป็นโอสถที่ล้ำค่า สภาพจิตใจและทัศนคติเช่นนี้เป็นสิ่งที่น้อยคนนักจะมีได้
นางมองโอสถเม็ดนี้ในมือ ก่อนจะอ้าปากกลืนมันลงไป พร้อมกันนั้นก็ยกถ้วยสุราขึ้นจิบเบาๆ
