งถามอะไรก็ตอบอย่างนั้น ทำให้นางร รู้เรื่องเกี่ยวกับข้างในนี้ไม่น้อย
ตอนผ่านถ้ำแห่งหนึ่ง นางได้กลิ่นหอมสมุนไพรเข้มข้น นางอดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าเพื่อมองไปทางถ้ำแห่งนั้น และเอ่ยถามขึ้นทันที “มีนักเล่นแร่แปรธาตุกำลังหลอมโอสถอยู่หรือ”
“ถูกต้อง นักเล่นแร่แปรธาตุในหุบเขาราชาโอสถของพวกข้าทุกคนล้วนเป็นบุคคลระดับหัวกะทิ” สีหน้าของเขามีทั้งความภูมิใจและหยิ่งทะนง “โอสถที่พวกเขาหลอมออกมาส่วนใหญ่ล้วนให้พวกข้า กินเพื่อเพิ่มพลังของพวกข้า ตำแหน่งของนักเล่นแร่แปรธาตุล้วนไม่ธรรมดา”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า ถามอีก “เช่นนั้นน้ำลืมอดีตเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุคนใดทำขึ้นหรือ กินแล้วจะลืมทุกอย่างในอดีตจริงหรือ”
“ราชาหลอมโอสถเป็นคนหลอมน้ำลืมอดีตเอง มีเพียงราชาโอสถที่หลอมน้ำลืมอดีตออกมาได้”
“เห็นทีราชาโอสถจะร้ายกาจมาก” เฟิ่งจิ่วว่า
“นั่นย่อมแน่นอน เขาถึงได้เป็นราชาโอสถอย่างไรเล่า!” ชายวัยกลางคนกล่าว ทอดสายตาพิจารณาเฟิ่งจิ่วคราหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยถาม “เจ้าเข้าใจการหลอมโอสถหรือ”
เฟิ่งจิ่วส่ายหน้า ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “ไม่เข้าใจ”
“ดูจากท่าทางเจ้าแล้วน่าจะไม่เข้าใจ วิชาหลอมโอสถกว้างขวางและลึกซึ้งมาก ไม่ใช่สิ่งที่สตรีตัวเล็กๆ อย่างเจ้าจะเข
