ึงทำให้พวกท่านสบายใจได้ใช่หร รือไม่”
“ถูกต้อง มีเพียงเจ้าดื่มน้ำลืมอดีต ลืมทุกอย่างในอดีตจนหมดสิ้น ว่างเปล่าราวกับกระดาษขาว พวกข้าถึงจะมองเจ้าเป็นพวกเดียวกันได้” ชายวัยกลางคนว่า ยังคงจ้องมองไปที่นาง “เจ้าไม่ต้ องกังวล นั่นเพียงทำให้ความทรงจำของเจ้าหายไป ไม่ได้ส่งผลกระทบอย่างอื่น”
กล่าวจบชายวัยกลางคนก็หยิบขวดโปร่งใสขนาดเล็กออกมา ส่งให้เฟิ่งจิ่ว “ดื่มเถอะ!”
เฟิ่งจิ่วรับขวดนั้นมาแล้วมองดูน้ำยาข้างใน นั่นเป็นน้ำยาสีท้องฟ้า คล้ายกับมีกระแสพลังไหลเวียนอยู่เลือนราง นางถือขวดใบนั้นพลางมองชายวัยกลางคนทั้งสอง ยิ้มพลางกล่าวว่า “เช่นน นั้นข้าจะดื่มน้ำยานี้ ทว่าแม้แต่พวกท่านสองคนข้าก็จะลืมใช่หรือไม่”
“ถูกต้อง” คนทั้งสองพยักหน้า
เมื่อได้ยินดังนั้น เฟิ่งจิ่วจึงสะบัดแขนเสื้อ บนโต๊ะพลันปรากฏกาสุราหนึ่งกาและถ้วยสุราขึ้นมาสามถ้วย นางยกกาสุรารินสุราออกมาสามถ้วย “ทั้งสองท่าน ข้าเฟิ่งจิ่วนับว่าได้รู้จั กพวกท่านหนึ่งครั้ง ในเมื่อจะลืมอดีตแล้ว ข้าขอเชิญพวกท่านร่วมดื่มสุรากับข้าสักถ้วย!”
นางพูดพลางยกถ้วยสุราขึ้นเชื้อเชิญพวกเขา
“ฮ่าๆ เจ้าคงไม่ใส่ยาลงไปในสุรากระมัง” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกล่าว ยืนนิ่งไม่ขยับ
เฟิ่งจิ่วหัวเร
