าะเสียงเบา “จะเป็นไปได้อย่างไร หากเป็นเช่นนั้นไม่เท่ากับข้าดูถูกพวกท่านหรอกหรือ ด้วยวรยุทธ์และพลังของพวกท่าน ใช่ว่ายาทั่วไปจะใช้ได้ผลกับพวกท่านเสียเมื่อไร”
สองคนฟังแล้วสบตากัน ก่อนพยักหน้า “เจ้าพูดถูกต้อง ด้วยวรยุทธ์ของพวกข้า ยาทั่วไปใช้กับพวกข้าไม่ได้ผล ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่ในหุบเขาราชาโอสถ เจ้าไม่น่าจะกล้าเล่นลูกไม้อะไร”
พวกเขานั่งลง ยกถ้วยสุราขึ้นดมก่อน กลิ่นสุราเข้มข้นเตะจมูก ยังมีปราณพลังวิญญาณบริสุทธิ์เต็มเปี่ยมสายหนึ่งด้วย ทำให้พวกเขาสูดหายใจลึกอย่างอดไม่ได้ครั้งหนึ่ง
“ยังไม่ทันดื่มก็รู้แล้วว่าเป็นสุราดี” สองคนกล่าวชม ดื่มสุราถ้วยนั้นจนหมดอย่างละเมียดละไม ยิ่งดื่มก็ยิ่งรู้สึกว่าสุรานี้เข้มข้นถูกปาก จึงรินสุราอีกถ้วยหนึ่งอย่างพร้อม มเพรียง
เฟิ่งจิ่วเห็นดังนั้นก็ยิ้มบางๆ ยกสุราขึ้นจิบเบาๆ อึกหนึ่งเช่นกัน มองพวกเขาสองคนดื่มสุราติดต่อกันถึงสามถ้วย ตอนเตรียมจะรินสุราอีกครั้ง มือที่ยื่นออกมาพลันตกลงอย่างไร้เรี ยวแรง ทั้งร่างล้มพับลงไป หลับปุ๋ยไม่ได้สติ ราวกับว่าเมามากอย่างไรอย่างนั้น
“เทพเซียนเมามาย เทพเซียนเมามาย แม้แต่เทพเซียนก็เมาสุราได้ แล้วพวกท่านเล่า” นางแย้มยิ้ม สายตาทอดมองคนทั้งส
