องมือของทั้งสองคนได้อย่างรวดเร็ว ขณะเดียวก กันก็ถามขึ้นว่า “ท่านคิดจะทำอะไร”
“รูปร่างหน้าตาของเจ้าโดดเด่นนัก ความงามยิ่งไม่มีใครเทียบได้ หากเป็นปุ๋ยดอกไม้ไปคงน่าเสียดายแย่ มิสู้จับเจ้าไว้ ให้เจ้าดื่มน้ำลืมอดีตแล้วอยู่ในหุบเขาราชาโอสถดีกว่า” ชายวัยก กลางคนกล่าว จ้องมองเฟิ่งจิ่วด้วยแววตาเป็นประกาย “ช่วงนี้ราชาโอสถบอกว่าข้างกายขาดคนปรนนิบัติ หากส่งเจ้าไปให้เขา ฮ่าๆ พวกข้าต้องได้รางวัลใหญ่อย่างแน่นอน”
ได้ยินดังนั้นมุมปากของเฟิ่งจิ่วก็ยิ่งกดลึกมากกว่าเดิม ในดวงตาสดใสเกิดความเย็นชาขึ้นส่วนหนึ่ง ทั้งยังทอประกายเยือกเย็นวาดผ่านรางๆ นางมองสองคนที่พุ่งเข้ามา กล่าวพร้อมรอ อยยิ้มว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ทั้งสองท่านพาข้าไปพบราชาโอสถแล้วค่อยตัดสินใจเป็นอย่างไร จำต้องรู้ว่าหญิงงามที่ไร้อารมณ์จะขาดสัญชาตญาณ ราชาโอสถต้องไม่พอใจแน่ อีกอย่างทั้งสอ องท่านแข็งแกร่งน่ากลัว ข้าเป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆ ย่อมไม่รอดพ้นเงื้อมือพวกท่านอยู่แล้ว เป็นจริงเช่นนั้นหรือไม่”
“เจ้านับว่าฉลาดนัก” สองคนจ้องนาง ผ่านไปนานถึงค่อยกล่าว “เอาล่ะ ในเมื่อเจ้ารู้จักหน้าที่ พวกข้าจะพาเจ้าไปด้วยตนเอง!” พูดแล้วเขาสะบัดแขนเสื้อ เขตแดนข้างหลังเปิดอ
