อกเป็นรูหน นึ่ง
“เชิญเถอะ!” สองคนมองเฟิ่งจิ่ว บ่งบอกให้นางเข้าไปเอง
ขณะมองภาพนี้ สองคนนั้นสบตากันก่อนเดินไปข้างใน หลังจากเข้าไปแล้ว เขตแดนข้างหลังก็ปิดลงเช่นกัน
เฟิ่งจิ่วที่ร่อนลงจากท้องฟ้าเดินบนทางเดินภูเขาขนาดเล็กที่ปูไว้ด้วยหินอย่างช้าๆ ด้านหลังติดตามมาด้วยคนทั้งสอง คล้ายกับกลัวว่านางจะหลบหนี แต่ตอนที่เห็นนางทั้งไม่ตกใจและไ ไม่หวาดกลัว สีหน้าราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้หลังบ้านของตนเอง ในใจของทั้งสองคนจึงเกิดความประหลาดใจขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่
พวกเขาอยู่ที่นี่มาหลายปีขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นใครเข้ามาที่นี่แล้วมีท่าทีสบายๆ เช่นนี้ เปรียบกับคนเหล่านั้นก่อนหน้านี้ ย่อมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าสตรีนางนี้แปลกประหลาดจริงๆ
“เจ้าเดินเป็นเพื่อนนางไป ข้าจะไปรายงาน” ชายวัยกลางคนหนึ่งในนั้นเอ่ย เงาร่างวูบไหวไปข้างหน้า เพียงพริบตาเดียวก็หายไปจากปลายทางเดินบนภูเขาแล้ว ไม่เห็นแม้กระทั่งเงา
เฟิ่งจิ่วมองรอบๆ ไปพลาง ถามไปพลางว่า “หุบเขาราชาโอสถของพวกท่านมีคนอยู่เท่าไรหรือ”
ชายวัยกลางคนที่เดินตามอยู่ข้างนางชำเลืองมองเล็กน้อยก่อนตอบ “บอกเจ้าก็ไม่น่าเป็นไร คนหลอมโอสถมีสิบเก้าคน คนจัดยามีร้อยกว่าคน”
