ไหน
ตอนเห็นข้อความนี้ ในสมองของนางเกิดความคิดขึ้นสองอย่าง หนึ่งคือพวกเขาตกอยู่ในอันตราย ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย สองคือพวกเขาอยู่ในกำมือของศัตรู ถึงขั้นแม้แต่สัญญาณข้อความช่ว วยเหลือก็อยู่ในกำมือของอีกฝ่าย ล่อหลอกให้นางไปติดกับ
ไม่ว่าจะเป็นคนไหนในบรรดาพวกเขา นางล้วนต้องไปดูสักหน่อย ต่อให้เป็นเพียงกับดักก็ตามที
กลางป่าทึบ พวกตู้ฝานที่หมดสติถูกขังอยู่ในเขตแดนไม่อาจออกมาได้ บนตัวพวกเขาเต็มไปด้วยเลือด บาดแผลบางแห่งยังคงมีเลือดสดๆ ไหลออกมา แต่ละคนในนั้นไร้ซึ่งความเคลื่อนไหว หากไม่ใ ใช่เพราะหน้าอกยังกระเพื่อมอยู่ คาดว่าคนอื่นคงคิดว่าพวกเขาเป็นคนที่ตายไปแล้ว
ด้านนอกเขตแดน ชายชุดดำคนหนึ่งมาถึงตรงหน้าชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมสีดำ รายงานด้วยความเคารพว่า “เฟิ่งจิ่วผู้นั้นออกจากเมืองแล้ว คนที่เตรียมซุ่มโจมตีก็เตรียมพร้อมแล้ว”
“อืม” ชายเสื้อคลุมดำตอบรับเสียงหนึ่ง มือไพล่หลังมองคนเหล่านั้นในเขตแดนครั้งหนึ่ง “อย่าไปยุ่งกับคนที่ถูกขังอยู่ที่นี่ ข้าวางกับดักไว้โดยรอบแล้ว รอให้เฟิ่งจิ่วผู้นั้นมาหา าที่ตายถึงที่!”
“ขอรับ” ชายชุดดำตอบรับ ยืนอยู่ข้างๆ อย่างนอบน้อม
“ไปเถอะ! ที่นี่ไม่จำเป็นต้องมีคนคอยเฝ้าแล้ว ตาม
