ตอนที่ 3164 มีเพียงเขา
เห็นดังนั้นแล้วโม่เฉินจึงเดินไปทางพรมแดงช้าๆ อย่างสบายใจ ไม่รีบร้อน เขาย่ำพรมแดงเดินไป ทุกย่างก้าวกลับคล้ายกับพื้นราบเรียบ ฝีเท้ามั่นคงทำให้เขามีท่วงท่าสง่างาม
ชายหญิงยี่สิบคนนั้นมองเขา สายตาเต็มไปด้วยการพิจารณาและเสาะหา พวกเขามองบุรุษชุดขาวเหมือนกับเซียนที่กำลังเดินไป ฝีเท้าเชื่องช้าทว่างามสง่า จึงอดไม่ได้ที่จะคาดเดาว่าคนผู้นี้เป็นใครกัน
โม่เฉินเดินตามพรมแดงไปทางตำหนักตรงยอดเมฆ เข้าใกล้ตำหนักขึ้นเรื่อยๆ ด้านหลังติดตามมาด้วยชายหญิงยี่สิบคนซึ่งเดินอย่างเชื่องช้าเช่นกัน จนกระทั่งเขามาถึงตรงหน้าตำหนักโบราณยิ่งใหญ่น่าเกรงขามถึงได้หยุดฝีเท้า
“เชิญ!”
ประตูเก่าแก่ค่อยๆ เปิดออก ชายหญิงชุดขาวยืนอยู่ข้างในสองแถว สายตาของแต่ละคนมองมาที่ตัวโม่เฉิน
โม่เฉินยังคงเดินเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ เมื่อมาถึงด้านในประตูใหญ่แล้ว ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะยืนอยู่ตรงหน้าโม่เฉิน
“มีแขกมาเยือนจากแดนไกล เชิญเข้ามาเถอะ” ว่าแล้วเขาผายมือเชิญอีกฝ่ายเข้ามา
โม่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย ตามชายวัยกลางคนเดินเข้าไปข้างใน มาถึงยังกลางตำหนักโบราณ มองเห็นชายชราเปี่ยมไปด้วยปราณมรรคพลังเซียนนั่งยู่บนเก้า
