รียมจากไป บนถนนใหญ่เวลานี้ไม่มีคนสักเท่าไรแล้ว ตอนรถลากกวางวิญญาณเคลื่อนที่ไปทางจวนอย่างเชื่องช้า เฟิ่งจิ่วที่เปิดผ้าม่านรับลมพลันเห็นเงาร่างสีดำ ำหลายสายคล้ายกับแบกอะไรบางอย่างเดินอยู่ท่ามกลางความมืด
นางเลิกคิ้ว มองไปทางนั้นคราหนึ่งก่อนกล่าว “อิ่งอี เจ้าตามไปดูหน่อย”
“ขอรับ” อิ่งอีที่อยู่ในความมืดตอบรับเสียงหนึ่ง วูบไหวร่างแล้วตามคนเหล่านั้นไปอย่างไร้สุ้มเสียง
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่นั่งพิงร่างอยู่ในรถลากกวางวิญญาณได้ยินเสียงคำสั่งของนาง จึงกล่าวออกไปว่า “ดึกดื่นป่านนี้ ข้าเดินเล่นเป็นเพื่อนเจ้าเป็นอย่างไร” กินอิ่มแล้วกลับไปทันทีก็ ไม่มีอะไรทำ ในเมื่อนางสนใจคนพวกนั้น มิสู้ไปดูเป็นเพื่อนนางสักหน่อยดีกว่า
ได้ยินดังนั้นแล้วเฟิ่งจิ่วจึงหัวเราะออกมาเสียงเบา “ดีเลย!” นางออกมาจากด้านในรถลาก เอ่ยกับพวกเหลิ่งซวงและเหลิ่งหวาว่า “พวกเจ้ากลับไปก่อนเถอะ! ส่งห้าวเอ๋อร์กลับบ้านไปพักผ่อน น พวกข้าจะกลับไปช้าหน่อย ไม่ต้องตามมา”
……………………………………………
