เขาที่โผเข้าใส่ขึ้นมา “คิดถึงแม่หรือไม่!”
“คิดถึงท่านแม่” เขากล่าวเสียงออดอ้อน มองนางอย่างอารมณ์ดี
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วหอมเขาครั้งหนึ่งอย่างเอ็นดู “เด็กดี”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเดินเข้ามา “ครั้งนี้ออกไปราบรื่นกระมัง ไยกลับมาเร็วกว่าที่บอกไว้เล่า มีเรื่องเหนือความคาดหมายอะไรหรือ”
“อืม” เฟิ่งจิ่วตอบรับเสียงหนึ่ง ยิ้มพลางมองเขา “ข้าหลอมโอสถสำเร็จแล้ว ความจริงหลายวันก่อนออกจากแดนลับแล้ว ทว่าอยู่ที่สำนักเซียนเสียหลายวัน เรื่องนี้เดี๋ยวตอนเย็นค่อยเล่าให้เจ้าฟังแล้วกัน”
นางพูดก่อนส่งเด็กชายให้เหลิ่งซวง “เจ้าพาห้าวเอ๋อร์ไปข้างหน้าก่อนเถอะ! เดี๋ยวพวกข้าจะออกไปกินข้าวข้างนอก”
“เช่นนั้นข้าจะไปบอกฉินซินที่หลังเขา” ผู้อาวุโสเหมยว่าแล้วหมุนกายจากไป ให้พวกเขาสองคนอยู่กันตามลำพัง
จากนั้นเฟิ่งจิ่วไปอาบน้ำก่อน ชะล้างเครื่องประทินโฉมบนใบหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ไม่นานนักก็ออกมา เมื่อเดินถึงเตียงนุ่มแล้วก็นอนลงทันที “เดิมทีข้าคิดว่าจะอยู่ในแดนลับสักสามเดือน คิดไม่ถึงว่ายังไม่ถึงหนึ่งเดือนก็ออกมาแล้ว”
“เกิดเรื่องขึ้นข้างในหรือ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อถาม
“อืม ผนึกสั่นคลอน”
……………………………………………
