้นใหม่อีกครั้ง แต่เพราะเรื่องนี้ การฝึกบำเพ็ญในปีนี้กลับทำได้เพียงจบลงเท่านี้ นอกจากนี้ทุกสำนักต่างมีหน้าที่รับผิดชอบ เช ช่นนั้นจึงต้องเลือกศิษย์จำนวนหนึ่ง นำโดยอาจารย์ไปยังอาณาเขตมารเพื่อปิดล้อมสันเขาทางใต้ของพวกมาร เตือนพวกมารสักหน่อย สำนักดาราครามเซียนจะส่งคนไปห้าสิบคน พร้อมอาจารย์อีกห้า าคน”
ทันทีที่ได้ฟังจบ อาจารย์คนหนึ่งก็ถามขึ้น “เจ้าสำนัก ไม่ทราบว่าจะออกเดินทางเมื่อใด”
“ตกลงเวลากับสำนักทั้งสี่ไว้เป็นครึ่งเดือนหลังจากนี้” เจ้าสำนักกล่าว มองไปทางทุกคนแล้วถาม “อาจารย์นำขบวนห้าคนนี้ ไม่ทราบว่าพวกเจ้าคิดว่าห้าคนไหนเหมาะสมที่สุด”
ได้ยินดังนั้นอาจารย์ทุกท่านก็เงียบเสียงลง พวกเขาสบตากันครั้งหนึ่ง ไม่มีใครเอ่ยปาก
เห็นทุกคนนิ่งเงียบ ไม่มีใครปริปาก เจ้าสำนักจึงลูบเคราพลางพูดว่า “ทุกท่านไม่ต้องกังวล อาจารย์ที่พวกท่านแนะนำ ข้ากับผู้อาวุโสสองสามคนจะปรึกษากันครั้งหนึ่งก่อน เพราะฉะนั้นพวกเจ จ้าพูดความเห็นของพวกเจ้ามาได้เลย”
เห็นดังนั้นแล้วอาจารย์สองคนในนั้นพลันสบตากัน คนหนึ่งใช้ข้อศอกกระทุ้งอีกฝ่าย บอกเป็นนัยให้เขากล่าว ส่วนอีกคนนิ่งเงียบ ชะงักไปครู่หนึ่งถึงได้กล่าวออกมาว่า “เจ้าสำนัก หากพูด ดถึงพลังของอาจ
