ารย์ ในหมู่พวกเรานั้นอาจารย์ซื่อเชวียและอาจารย์มู่ซินย่อมแข็งแกร่งที่สุด ข้าคิดว่าให้พวกเขานำขบวนเหมาะสมยิ่งนัก เพียงแต่พวกเขาสองคนได้รับบาดเจ็บหนักและอยู่ ระหว่างรักษาตัว ดังนั้น…”
คำพูดของเขาหยุดลงเมื่อพูดถึงตรงนี้ ไม่ได้เอ่ยต่ออีก พลังของซื่อเชวียกับมู่ซินสองคนแข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเขา และพวกเขายังได้รู้ว่าอาจารย์ซื่อเชวียกับมู่ซินได้รับสัต ตว์เทวะระดับเก้ามาสองตัวในแดนลับ พลังการต่อสู้ของพวกเขาเป็นอย่างไรไม่จำเป็นต้องพูด หากพูดถึงการนำขบวนล้อมปราบสันเขาทางใต้ของพวกมาร เช่นนั้นในบรรดาอาจารย์ห้าคนต้องมีพวก กเขาสองคนด้วยถึงจะถูก
“ถูกต้อง พลังของพวกเขาสูงกว่าทุกท่านเล็กน้อยจริง เพียงแต่เจ้าพูดแล้วว่าพวกเขากำลังรักษาตัว อีกทั้งครั้งนี้ได้รับบาดเจ็บ เกรงว่าจะไม่เหมาะสมทำหน้าที่อาจารย์นำขบวน”
เจ้าสำนักกล่าว มือไพล่หลังขณะเดินไป คิดแล้วพูดขึ้นอีก “พวกเจ้ากลับไปก่อนเถอะ! ข้าจะปรึกษาเรื่องนี้กับผู้อาวุโสทั้งหลาย สุดท้ายแล้วค่อยตัดสินใจ”
“ขอรับ” ทุกคนตอบรับพลางถอยออกไป อาจารย์สองคนในนั้นยืนอยู่ที่เดิมไม่จากไป พวกเขาคิดดูแล้วรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง อยากที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้ว่าควรพูดดีหร
