งหนึ่งนอนอยู่กลางน้ำไม่ไหวติงคล้ายหมดสติ เห็นดังนั้นเขาเดินลงน้ำพุร้อนอีก กครั้งทันที ลากคนขึ้นจากน้ำ ทว่าตอนลากคนขึ้นจากน้ำ สตรีที่เดิมทีไม่ขยับไหวพลันยื่นมือมาโอบรอบคอเขา ราวกับปลาหมึกอย่างไรอย่างนั้น แนบชิดเขาอย่างรวดเร็ว
“ข้ารู้ว่าหัวหน้าพรรคเริงรมย์ไม่มีทางปล่อยให้ข้าจมน้ำตาย”
เสียงเจือแววหัวเราะดังมาจากปากหวันเหยียนเชียนหวา อีกทั้งแฝงความได้ใจอยู่รางๆ สองมือนางโอบรอบคอเขาแน่น ตอนเขาจะโยนนางลง ต้นขาเรียวยาวสองข้างพลันเกี่ยวเข้าที่เอวเขา ทันควัน เผชิญหน้ากับเขาเช่นนี้ มองแววโทสะที่มีอยู่รางเลือนในดวงตาของเขา
“ไอ้หยา หัวหน้าพรรคเริงรมย์ ท่านโกรธหรือ”
หวันเหยียนเชียนหวาร้องด้วยความแปลกใจราวกับได้พบแผ่นดินผืนใหม่ เทียบกับความโกรธที่มีอยู่น้อยนิดของเขา นางกลับยิ้มงดงาม ใบหน้ามีแต่ความปีติ
จวินเจวี๋ยซางลองโยนคนลง ใครเล่าจะรู้ว่านางกลับยิ่งกอดแน่นขึ้น ทั้งตัวแนบชิดอยู่กับเขา สองขารัดเอวเขาอย่างแน่นหนา นี่ทำให้จวินเจวี๋ยซางผู้ซึ่งไม่เคยใกล้ชิดกับสตรีเช่น นนี้มาก่อนมีเส้นเลือดปูดขึ้นบนหน้าผาก ร่างกายก็ขมวดเกร็งเพราะการถูไถจากนางเช่นกัน
“ปล่อย!”
เสียงลอดไรฟันดังออกมาจากปากเขา
