อีกทั้งยังจ้องมองสตรีนางนี้ด้วยแววตาเย็นชา คิดอย่างไรก็ไม่ว่าเข้าใจว่าเหตุใดสตรีนางนี้ถึงไม่กลัวเขา แถมยังกล้าบังอาจทำตัวติดกับเขาเช่นน นี้อีก
“ไม่ปล่อย!”
หวันเหยียนเชียนหวายิ้ม มองบุรุษที่กำลังโมโหอย่างไม่เดือดร้อน รู้สึกว่ายั่วโมโหบุรุษที่เป็นเหมือนกับเทพสงครามได้ นั่นเท่ากับนางประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยเฉพาะบุรุษทึนทึก อย่างเขา
“ปล่อย ข้า!”
“ไม่ ปล่อย!”
อารมณ์โมโหกับรอยยิ้มกลายเป็นขั้วตรงข้ามกันอย่างรุนแรง ภาพนี้มองดูแล้วน่าขันนัก ทว่ากลับดูสบายตามากเสียเช่นกัน อย่างไรเสียรูปโฉมของคนทั้งสองก็ไม่มีใครเทียบได้ อีกทั้งย ยังอยู่กลางน้ำพุร้อน ไม่ว่าจวินเจวี๋ยซางหรือหวันเหยียนเชียนหวา เสื้อผ้าบนตัวพวกเขาล้วนเปียกชุ่ม แนบเนื้อสนิทแน่น ทั้งยังแนบชิดกันในท่วงท่าที่สนิทสนมที่สุด ย่อมสะดุดตาไปโ โดยปริยาย
“หัวหน้าพรรค” บุรุษคนหนึ่งมาหาจวินเจวี๋ยซางที่เรือนไม้ไผ่ข้างหน้า ทว่าไม่พบใคร พอได้ยินเสียงดังมาจากตรงน้ำพุร้อน จึงลองเดินไปทางน้ำพุร้อนด้านหลังดู
“หัวหน้า…”
“ไสหัวไป!”
……………………………………………
