งนี้ไม่รู้จักอายเอาเสียเลย!
“ตอนนี้ข้ามีสภาพใดหรือ” หวันเหยียนเชียนหวายิ้มถาม มองเขาแล้วกล่าว “กลับเป็นหัวหน้าพรรคเริงรมย์ต่างหากคิดอะไรอยู่ ท่านยังไม่พูดเลยว่าสุดท้ายแล้วจะรับผิดชอบอย่างไร”
“ลงจากตัวข้าแล้วค่อยพูด!” เขาพยายามดึงสตรีบนร่างของเขาลง ทว่าสัมผัสบนมือนุ่มลื่น ทำให้เขาดีดมือออกอย่างควบคุมไม่ได้
หวันเหยียนเชียนหวาเห็นปฏิกิริยาของเขาแล้ว จึงมองเขาเชิงหยอกเย้า ยิ้มถามไปว่า “ลื่นหรือไม่”
เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของจวินเจวี๋ยซางยิ่งดำคล้ำ เขาไม่รู้จะพูดอะไรกับสตรีนางนี้ดี ความคิดของสตรีนางนี้ช่างต่างจากคนธรรมดาเสียเหลือเกิน
“หัวหน้าพรรคเริงรมย์ อย่างไรเสียท่านก็ช่วยข้าไว้ เอาอย่างนี้เป็นอย่างไร! ข้าทดแทนบุญคุณท่านด้วยร่างกายเป็นอย่างไร” นางมองเขาพร้อมรอยยิ้มงดงาม พร้อมทั้งเสนอความเห็นขึ้นมา
จวินเจวี๋ยซางคร้านจะพูดกับนางให้มากความ ในเมื่อดึงสตรีบนกายลงไปไม่ได้ จึงสาวเท้าเดินออกจากน้ำพุร้อน ก้าวไปทางเรือนไม้ไผ่ทีละก้าว เพียงแต่บนกายมีสตรีนางหนึ่งเกาะอยู่ มอ องอย่างไรก็แปลกประหลาดอย่างเห็นได้ชัด
โดยเฉพาะบุรุษที่ถูกเขาตะคอกไล่ออกไปผู้นั้น เขามองเห็นอยู่กลางป่าไผ่ไกลๆ เพียงแต่ความ
