มืดในตอนกลางคืน แสงสว่างไม่มากเพียงพอ เขาจึงมองเห็นไม่ชัดเจนว่าภาพนี้คือเรื่องอะไร เพีย ยงแต่รู้ว่าเหมือนกับมีสตรีสวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยคนหนึ่งเกาะอยู่บนร่างหัวหน้าพรรคของพวกเขา…
“ไม่ๆ ข้าต้องมองผิดไปแน่ๆ” เขาขยี้ตา ตอนเตรียมเดินเข้าไปใกล้เพื่อมองให้ชัดขึ้นหน่อย ก็ได้ยินเสียงเย็นชาของหัวหน้าพรรคดังมา
“อยากไปเข้าฌานบนยอดเขากระบี่หรือไม่”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เขาตกใจสะดุ้งโหยงทันที รีบร้อนเดินไปด้านนอกไปพลาง ตะโกนไปพลาง “ข้าไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้!”
หวันเหยียนเชียนหวามองชุดคลุมสีแดงที่ถูกเขาเรียกกลับมาจากข้างน้ำพุร้อนด้วยมือข้างเดียวของเขา จากนั้นช่วยนางคลุมร่างกายชวนมอง นางตาเป็นประกายเล็กน้อย รอยยิ้มปรากฏที่ข้า างมุมปาก ตอนนี้นางลงจากตัวเขา สวมชุดคลุมด้วยตนเอง
“พรุ่งนี้เช้าเจ้าไปให้พ้นหน้าข้า!” เขาไม่ได้มองนางอีกแม้แต่ครั้งเดียว เพียงพูดกับนางคำเดียวเท่านั้น
หวันเหยียนเชียนหวายิ้ม “เชิญเทพง่ายส่งเทพยาก ท่านช่วยข้ากลับมา ต้องการให้ข้าจากไป ทว่าไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น!”
นางยิ้มพลางก้าวเท้ากลับไปแช่น้ำพุร้อน
ส่วนจวินเจวี๋ยซางที่จากไปแล้ว ตอนได้ยินเสียงนางดังมา แววตาของเขาวูบไหวเล็กน้อย ไม่รู้
