ปร่งแสงอีกหรือ หน้าอกนางกระเพื่อมขึ้นลงเพราะอารมณ์โกรธ มือที่แนบอยู่ตรงหน้าอกนางก็ขยับขึ้นลงตามลมหายใจหอบหนักของนางด้วย ไม่ยอมผละไปไหน
ดูจากท่าทางจริงจังของคนตรงหน้า อีกทั้งเห็นมือข้างนั้นของเขายังคงแนบอยู่บนหน้าอกนาง นางคิดลุกขึ้นยืน ทว่าไม่อาจลุกขึ้นได้ ทันใดนั้นนางพลันสูดลมหายใจเข้าลึก ถามขึ้นว่า “ไยข้าลุกไม่ขึ้น”
“ข้าใช้หินผนึกวิญญาณผนึกวิญญาณของเจ้าไว้ วิญญาณและร่างกายของเจ้ายังไม่มั่นคง นั่นทำให้ไม่อาจขยับหินผนึกวิญญาณได้ เจ้าย่อมลุกไม่ขึ้นเช่นกัน”
ระหว่างนั้นเขาพลิกฝ่ามือ ลมปราณสายหนึ่งเติมเข้าสู่ร่างกายนาง จากนั้นเขาชักมือกลับมา มองนางด้วยสีหน้าราบเรียบ “เจ้าก็นอนอยู่ที่นี่เถอะ! ตกเย็นข้าจะมาเคลื่อนหินผนึกวิญญาณให้เจ้า”
สิ้นเสียงนั้นแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน สะบัดแขนเสื้อหมุนกายเดินออกไป ทิ้งหวันเหยียนเชียนหวาให้นอนนิ่งอยู่บนเตียง ทำได้เพียงลืมตาเท่านั้น
แม้จะรู้สึกโมโหมาก แต่ต้องยอมรับว่าวิญญาณกับร่างกายของนางกำลังกลับเข้าสู่สภาวะดั้งเดิม ในเมื่อไม่อาจลุกขึ้นได้ เช่นนั้นก็นอนหลับสักตื่นแล้วกัน! ยังเหลือเวลาอีกนาน เมื่อนางกลับคืนสภาพเดิมแล้วค่อยคิดบัญชีกับเขาก็ได้!
ทุกอย่าง
