ังไม่ชัดเจนอีกหรือ ช้าก็มาอาบน้ำที่นี่อย่างไรเล่า!” นางพูดพลางนั่งยองลงข้างน้ำพุร้อน มองบุรุษที่สวมเสื้อผ้าแช่น้ำพุร้อนอยู่ “แต่ว่านะเจ้าสำนักเริงรมย์ ไยท่านไม่ถอดเสื้อผ้าออกเล่า”
จวินเจวี๋ยซางหลับตา เอ่ยเสียงเรียบ “กลับไปที่เรือนไม้ไผ่ สั่งคนส่งน้ำไปก็ใช้ได้แล้ว”
“ฮ่าๆๆ”
นางหัวเราะและเขี่ยน้ำเล่นเบาๆ นัยน์ตาทอประกายแปลกประหลาด “ข้าชอบอาบน้ำที่นี่มากกว่า อย่างไรเสียวิชาที่เจ้าสำนักเริงรมย์ฝึกก็คือมรรคกระบี่ไร้ใจ ไม่มีเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา ทุกอย่างเป็นเพียงภาพมายา มิสู้ให้ข้าลงไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้าสำนักเริงรมย์เถอะ!”
พูดแล้วนางลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ นิ้วไล้ผ่านแถบคาดเอว ปลดมันออกอย่างเบามือ นางถอดเสื้อนอกสีแดงออกแล้วโยนทิ้งไว้ข้างๆ อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะปลดเสื้อชั้นในออกต่อ…
พอได้ยินเสียงถอดเสื้อผ้า หัวคิ้วของจวินเจวี๋ยซางพลันขมวดเข้าหากันแน่น ชิดกันจนคล้ายกับแมลงวันสองตัว เขาลืมตามองครั้งหนึ่ง เห็นเพียงสตรีข้างบ่อน้ำพุร้อนนั่งลงบนก้อนหิน นางถอดเสื้อผ้าจนเหลือเพียงตู้โตวสีแดงและกระโปรงชั้นในสั้นกุด ผิวพรรณขาวราวกับหยกทอประกายละเอียดอ่อนภายใต้ค่ำคืนนี้
สองมือนางยันอยู่ข้างกายทางซ้ายขวา ร่างกายเอนไปข้
