เย็นชาดุจน้ำแข็ง ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาคิดอะไรอยู่ ผ่านไปเนิ่นนานเขาจึงหมุนกายเดินออกไปข้างนอก ไม่พูดอะไรสักคำ
เห็นดังนั้นแล้วหวันเหยียนเชียนหวาจึงรีบตามไป ร่างกายเบาหวิวไปถึงข้างกายเขาแม้ขยับเพียงเล็กน้อย นางที่กังวลว่าพลังวิญญาณไม่มั่นคงแล้วจะถูกลมพัดไป พลันยื่นมือจับแขนเสื้อของเขาไว้
จวินเจวี๋ยซางที่เดินออกไปหยุดฝีเท้าทันที ผินหน้าชำเลืองมองมือโปร่งแสงบนเสื้อครั้งหนึ่ง แล้วค่อยๆ มองขึ้นด้านบนอย่างเชื่องช้า ก่อนที่สายตาจะหยุดลงบนใบหน้าของหวันเหยียนเชียนหวา
“ปล่อยมือ” เสียงของเขาราบเรียบมาก ไม่มีจังหวะเลยสักนิด
“ข้าอุดอู้อยู่ที่นี่น่าเบื่อนัก อยากตามท่านออกไปดูข้างนอกหน่อย แต่หากไม่จับเสื้อของท่านไว้ ข้ากลัวว่าพลังวิญญาณไม่มั่นคงแล้วจะถูกแรงลมพัดไป”
นางพูดพลางมองเขาพร้อมรอยยิ้ม ราวกับว่ามองไม่เห็นใบหน้าเย็นชาของเขาอย่างไรอย่างนั้น จากนั้นก็กล่าวต่อว่า “ท่านวางใจเถอะ! คนอื่นมองไม่เห็นข้า”
ทว่าจวินเจวี๋ยซางไม่มอบโอกาสนั้นให้นาง เขาสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง หวันเหยียนเชียนหวาถูกส่งกลับเรือนไม้ไผ่ไปในทันที ส่วนตนเองก็ก้าวเท้าจากไป
หวันเหยียนเชียนหวาเห็นดังนั้นแล้วย่อมนอนลงบนเตียงนุ่ม ด
