้าบึ้ง มองนางอย่างตำหนิ
เห็นดังนั้นนางจึงยิ้มพลางถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “เป็นอะไรรึ”
“เจ้านาย ท่านลำเอียง”
เหล่าไป๋กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ ทำท่าทางไร้ความรู้สึก มันเหลือบมองอสูรกลืนเมฆาครั้งหนึ่ง แววตาขุ่นเคืองมองสัตว์ตัวเมียตัวนั้น จากนั้นก็กล่าวกับเฟิ่งจิ่ว “ท่านหาคู่ให้กลืนเมฆาแต่กลับไม่หาให้ข้าด้วย ข้าปวดใจนะ”
มันนอนอยู่บนพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก ราวกับว่าไม่มีเรี่ยวแรงขยับเลยสักนิดเดียว
ได้ยินดังนั้นเฟิ่งจิ่วจึงหัวเราะออกมาเสียงเบา “ที่แท้เพราะเรื่องนี้เอง!”
นางมองสัตว์ตัวเมียที่กำลังยืนอยู่ข้างกลืนเมฆา พลางกล่าวกับเหล่าไป๋ด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าคิดว่าเจ้าเป็นพวกอยากเป็นโสดไปจนตายเสียอีก แต่ในเมื่อเจ้ามีความคิดเช่นนี้ อย่างนั้นต่อไปหากมีโอกาสจะช่วยเจ้าหาสักตัวหนึ่ง แต่เมื่อถึงตอนนั้นแล้วแม้เจ้าจะพบเจอตัวอื่นที่ถูกใจอีก นั่นก็ทำได้แค่เพียงมองแล้ว”
เหล่าไป๋ได้ฟังแล้วอดคิดไม่ได้ “เช่นนั้นก็ช่างเถอะ” ใครจะรู้ว่าหากเจ้านายช่วยมันหาคู่แล้ว วันหน้ามันจะรู้สึกว่าสัตว์ตัวเมียตัวอื่นงดงามมากอีกหรือไม่
ทันทีที่พูดจบ เฟิ่งจิ่วก็ยิ้มออกมา นั่งยองๆ ลงลูบศีรษะของมันอย่างเบามือ แล้วเอ่ยเสียงเบา “ข้าจะบอกเจ้าให
