้ว ผู้อาวุโสสองคนก็กระแอมเสียงเบาอย่างอดไม่ได้อยู่บ้าง “เอ่อ ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว พวกเจ้าก็ออกไปก่อนเถอะ! รักษาแผลให้หายดี พวกข้าจะไปดูแถวนี้อีกหน่อยว่ายังมีศิษย์หลงเหลืออยู่หรือไม่”
“ไม่ต้องแล้ว”
ซื่อเชวียกล่าว จากนั้นจึงมองพวกเขา “ก่อนหน้านี้พวกข้าเจอศิษย์หลายคนจึงให้พวกเขาจากไป ที่นี่น่าจะไม่มีศิษย์สำนักดาราครามเซียนแล้ว อีกทั้งมีสัตว์ร้ายน่ากลัวกระจายอยู่โดยรอบ ไม่เหมาะรั้งอยู่นานจริงๆ ผู้อาวุโสสองท่านก็ไปจากที่นี่พร้อมกับพวกข้าเถอะ”
ได้ยินดังนั้นแล้วคนทั้งสองก็มองสบตากัน จากนั้นก็มองเฟิ่งจิ่วครั้งหนึ่ง คราวนี้จึงค่อยพยักหน้า “ดีเหมือนกัน” ออกไปแล้วนับจำนวณลูกศิษย์ดูก็รู้ว่าครบหรือไม่
ดังนั้นพวกเขาจึงประสานมือครั้งหนึ่ง บีบป้ายหยกเคลื่อนย้ายจนแตก ออกจากที่นี่ไปก่อน
เห็นคนทั้งสองจากไปแล้ว ซื่อเชวียกับมู่ซินถึงมองไปทางเฟิ่งจิ่ว เห็นดังนั้นแล้วเฟิ่งจิ่วจึงบีบป้ายหยกจนแตกเช่นกัน แสงสายหนึ่งสว่างวาบ จากนั้นคนก็หายไปจากใจกลางของแดนลับแห่งนี้
ซื่อเชวียกับมู่ซินเห็นดังนั้นจึงเก็บสัตว์พันธสัญญาสองตัว ก่อนจะบีบป้ายหยกจนแตกและจากไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
ด้านนอกนั้น มู่หลิงและเผยจื่อเซวียน ไปจนถึงห
