าเวลาที่นางเข้ามาในดินแดนลับแห่งนี้ไม่ไ ได้ใช้เวลานานมาก ทว่าเมื่อถึงเวลาต้องหลอมโอสถแล้วก็จำต้องใช้ระยะเวลาประมาณหนึ่ง หากกลับไปได้เร็วหน่อย ก็จะเป็นประโยชน์ต่อการฟื้นฟูเส้นเอ็นของเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
แต่นางแข็งใจเห็นคนจะตายไม่ช่วยเหลือไม่ได้ สรุปแล้วว่ายังคงใจอ่อนเกินไป
ความเร็วของนางเรียกได้ว่าเร็วเหมือนแสง ทิ้งผู้อาวุโสทั้งสองไว้ด้านหลังไกลๆ ตอนนางมาถึงสถานที่ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ สิ่งที่เห็นก็คือสัตว์เทพระดับเก้าสองตัวกำลังล้อมจู่โจม มซื่อเชวียและมู่ซินสองคน
มู่ซินถูกสัตว์เทพระดับเก้าตัวหนึ่งชนจนลอยหวือ ทั้งร่างกระแทกต้นไม้ใหญ่ก่อนตกลงบนพื้น แรงนั้นมหาศาล แม้แต่ต้นไม้ใหญ่ก็ถูกโค่นลงพร้อมกัน ลำต้นที่แข็งแรงส่งเสียงดังตูมก่ อนหักโค่นลงมา
“พรวด!”
มู่ซินกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำหนึ่ง ด้วยนอนอยู่บนพื้นพร้อมถูกต้นไม้ใหญ่ที่โค่นลงมาทับบนหน้าอก เขามีสีหน้าซีดขาว ต้องการผลักต้นไม้ที่ทับตนเองออกไป แต่กลับพบว่าตนได้รับบ บาดเจ็บภายในรุนแรงมากจนไม่อาจขยับต้นไม้ได้ โดยเฉพาะตอนนี้สัตว์เทพระดับเก้าที่ชนเขาจนกระเด็นกำลังอ้าปากกว้างเผยฟันแหลมคมมุ่งมาทางลำคอของเขา
ขณะนั้นหัวใจเขาเต้นแรง ความสิ้นหวังจ
