ากความตายปกคลุมทั่วร่างกาย ทำให้เขารู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้เช่นนี้เอง
“มู่ซิน!”
ซื่อเชวียหันกลับมาเป็นภาพนี้เข้า จึงร้องเสียงหลงออกมาอย่างสะเทือนใจ
เขาอยากไปช่วยอีกฝ่าย ทว่าเพราะเผลอวอกแวกจึงถูกสัตว์เทพระดับเก้าที่กำลังประมืออยู่ด้วยนั้นข่วนเข้าที่แขน รอยกรงเล็บหลายรอยลึกเสียจนเห็นกระดูก เริ่มตั้งแต่แขนยาวไปจนถึง งด้านล่าง เลือดสดๆ ไหลรินอย่างน่ากลัว ทำให้ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยแผล
“มู่ซิน! ลุกขึ้นเร็ว! ลุกขึ้น!”
พวกเขาทั้งสองเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน อีกทั้งยังมีอาจารย์คนเดียวกันอีกด้วย ตอนนี้พอเห็นมู่ซินกำลังเผชิญหน้ากับความตาย เขาจึงแทบคลั่ง พุ่งไปข้างหน้าโดยไม่สนใจบาดแผลบนร่าง งกายตนเอง
ทว่าเงาของร่างที่พุ่งไปข้างหน้ากลับถูกสัตว์เทพระดับเก้าตัวนั้นขวางเอาไว้ มันส่งเสียงคำรามออกมาเสียงหนึ่ง ความกดดันมหาศาลจากร่างกายและกลิ่นอายดุเดือดจู่โจมเขาอย่างรุนแรง บี บเขาจนทำได้เพียงอดทนต่อบาดแผลและหลบหลีกด้วยความเร็ว กระนั้นการหลบครั้งนี้ก็ยิ่งทำให้ออกห่างจากมู่ซินที่อยู่ข้างหน้า
เมื่อเห็นว่าเขาไม่อาจช่วยมู่ซินได้ ได้แต่มองสัตว์เทพระดับเก้าตัวนั้นอ้าปากกัดมู่ซิน เขาพลันหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง
