าก็คงไม่รั้งอยู่ที่นี่นานนัก พวกเจ้าจะกลับไปกับข้าหรือไม่?” นางหันไปถามคนทั้งสาม
“ขอรับ ที่นี่ไม่ค่อยปลอดภัย พวกข้าตามท่านกลับไปด้วยดีกว่า” ทั้งสามตอบ
นางพยักหน้า “อย่างนั้นก็ดี เอาป้ายหยกเคลื่อนย้ายออกมาเถอะ! บาดแผลตามตัวของพวกเจ้าก็ควรกลับไปรักษาที่สำนักได้แล้ว” เอ่ยจบ นางหันไปมองอสูรกลืนเมฆาตัวเมีย “เจ้าตัดสินใจดีแล้ว วหรือที่จะตามข้าไป?”
อสูรกลืนเมฆาตัวเมียหันไปมองเจ้ากลืนเมฆาแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น “อืม”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ลอบชำเลืองมองเจ้ากลืนเมฆาผู้สง่างามแวบหนึ่ง นางสะบัดแขนเสื้อ เก็บทั้งสองตัวเข้าไปในห้วงมิติ
พวกหลินเฉิงจิ่นหยิบป้ายหยกห้อยเอวออกมา ขณะกำลังจะบีบป้ายหยกให้แตกนั้นเอง พลันเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นกลางท้องฟ้า ทำให้พวกเขาต้องแหงนหน้ามองขึ้นไป
จู่ๆ ยอดเขาที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ก็พลันโน้มเอียงลงมา เสียงระเบิดกัมปนาททำให้แตกตื่นกันไปทั่วทั้งดินแดนลับ…
