มตี อีกฝ่ายถูกแรงกดดันข่มขวัญในพริบตา กระบี่ คมพยับในมือพลิกหมุน ซัดพลังกระบี่ออกไป เพียงพริบตาเดียวก็สังหารคนพวกนั้นได้ในกระบี่เดียว
“อึก!”
“ซี๊ด!”
“อั่ก!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่ร่างของคนพวกนั้นจะแข็งทื่อไป ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเหลือเชื่อ ก่อนจะล้มลงไปทั้งที่ตัวยังเหยียดตรงอยู่อย่างนั้น สัตว์พาหนะของพวกม มันเห็นอย่างนั้นก็รีบกระพือปีกบินหนีไปอย่างหวาดกลัว อย่างไรพวกมันก็ไม่ใช่สัตว์พันธสัญญาคู่ชีวิตของคนพวกนั้น เวลานี้มนุษย์พวกนั้นตายแล้ว ย่อมต้องรีบหนีเอาชีวิตรอดก่อน
“รับพวกเขาไว้”
เฟิ่งจิ่วสั่ง ก่อนจะหมุนตัวแล้วยืนอย่างมั่นคงกลางอากาศ มองดูสัตว์ร้ายตัวนั้นรับศพของคนพวกนั้นก่อนจะบินมาอยู่ข้างกายนาง นางจึงเดินเข้าไปค้นเอาแหวนมิติและถุงฟ้าดินบนตัวศ ศพของคนพวกนั้น จากนั้นก็สั่งให้สัตว์ร้ายโยนศพลงเหว ส่วนตนเองก็เก็บกระบี่คมพยับแล้วกลับไป
พวกหลินเฉิงจิ่นนั่งอยู่ในป่า ผ่านไปไม่นานก็เห็นเฟิ่งจิ่วกลับมา พวกเขารีบลุกขึ้นมาถาม “เป็นอย่างไรบ้าง? ได้เอ็นวิญญาณนิลพันปีมาหรือไม่?”
เฟิ่งจิ่วเผยยิ้ม “ได้มาแล้ว”
พวกเขามองหน้ากันพร้อมยิ้มออกมา “อย่างนั้นก็ดีแล้ว”
“ได้ยาทิพย์มาแล้ว ข้
