ตอนที่ 3134 ลำพัง
ยามพลบค่ำของวันนี้ หาได้ยากที่เฟิ่งจิ่วจะหยุดพัก ซ้ำยังย่างเนื้อสัตว์ป่าให้พวกเขากินอีก ตอนนี้ทั้งสามบาดแผลเต็มตัว สภาพอเนจอนาถอย่างมาก
เส้นผมสีหมึกที่รวบสูงยุ่งเหยิง มีกระทั่งปอยผมหลุดลุ่ยลงมา บนหัวยังมีใบไม้ติดมาด้วย เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนย้อมไปด้วยสีแดงจากเลือด ถูกกิ่งไม้เกี่ยวจนขาดบ้าง ถูกกรงเล็บของสัตว์ ร้ายข่วนจนขาดบ้าง รอยแผลมากมายยังไม่ทันตกสะเก็ดก็ได้แผลใหม่มาแล้ว สภาพของพวกเขาไม่เหลือเค้าของคุณชายตระกูลผู้ดีเหมือนที่ผ่านมาแม้แต่น้อย
“ข้าไม่เคยใส่เสื้อผ้าที่สกปรกขนาดนี้มาก่อน” หลินเฉิงจิ่นพูดติดตลก พูดพลางพันแผลที่แขนไปพลาง “นี่เพิ่งจะผ่านไปสองวันก็ได้แผลมากมายขนาดนี้แล้ว แม้แต่การฝึกของท่านอาจารย์ ก็ยังไม่โหดเท่านี้”
“ซี๊ด!”
มู่หลิงกระตุกโดนแผลที่แผ่นหลัง เขาสูดปาก ก่อนหันไปพูดกับเผยจื่อเซวียนว่า “ช่วยหน่อย โรยยาลงบนแผลที่หลังข้าที”
เผยจื่อเซวียนรับยาไป และช่วยเขาโรยยาลงบนแผล พลางเอ่ยว่า “แผลนี่ลึกพอสมควร วันหน้าคงทิ้งรอยแผลเป็นไว้”
“รักษาชีวิตไว้ได้ก็ดีแล้ว มีรอยแผลเป็นก็ไม่เป็นไรหรอก!” มู่หลิงไม่สนใจ อย่างไรก็ไม่ใช่ผู้หญิง เขาไม่ได้ใส่เรื่องรอยแผลเป็นอยู่แล
