ลำต้นที่มีขนาดเท่าน นิ้วมืองอกติดอยู่ตามหน้าผา สีแดงสดประกายระยิบระยับราวอัญมณี นางเห็นแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
“เอ็นวิญญาณนิลพันปีจริงๆ ด้วย ซ้ำยังเป็นต้นที่สีดีมาก เป็นของล้ำค่าหายากยิ่ง!”
นางชื่นชมด้วยใจจริง รากและลำต้นแต่ละต้นเจริญเติบโตแนบชิดติดหน้าผา รอบข้างมีวัชพืชบดบัง ทว่าอีกด้านหนึ่งของเอ็นวิญญาณนิลนั้นยังมีถ้ำเล็กๆ ที่ลึกมากอยู่ด้วย ข้างในถ้ำนั้น มีงูพิษดำเมี่ยมตัวหนึ่งกำลังนอนขดตัวอยู่
งูพิษตัวนั้นแลบลิ้นสีแดงเลือด ส่งเสียงขู่ฟ่อๆ ขณะจ้องเฟิ่งจิ่วและสัตว์ร้ายตัวนั้นที่บินอยู่กลางอากาศอย่างระแวดระวัง
“งูนิลทอง สัตว์เทวะระดับสาม?”
เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้ว นางจ้องงูตัวนั้น ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าจะหลีกไปเอง หรือจะให้ข้าใช้กำลัง”
เจ้างูนิลทองระดับสามตัวนั้นจ้องเฟิ่งจิ่ว แม้มนุษย์คนนี้ดูเหมือนอ่อนแอมาก แต่กลิ่นอายรอบตัวนางกลับทำให้มันหวาดกลัว นะ…นั่นมันกลิ่นอายสัตว์เทวะโบราณอย่างนั้นหรือ?
ทว่าพอนึกถึงยาทิพย์ที่มันเฝ้าคุ้มครองมานานหลายปี มันก็ยังไม่อยากหลีกทางง่ายๆ มันจ้องมนุษย์ที่ยืนอยู่บนหลังสัตว์ร้ายตัวนั้นด้วยดวงตาของอสรพิษ “ยาทิพย์นี้เป็นของข้า!”
มันพูดออกมาด้วยภาษาคน ก่อนแลบลิ้นพร้อมจ้
