ั้น ดังสะท้อนอยู่ในหู
ครั้นเขาชักกระบี่ออกมา เลือดสีแดงสดสาดกระจายตามออกมาเป็นสาย สัตว์ร้ายตัวนั้นล้มเอียงไปข้างหน้า ร่างกายของมันกระตุกสั่นอยู่บนพื้น กระทั่งแข็งทื่อไปในที่สุด
มู่หลิงกับเผยจื่อเซวียนเห็นอย่างนั้นก็เปลี่ยนเป้าหมายไปโจมตีที่หัวของพวกมันแทน ผ่านไปไม่นาน สัตว์ร้ายที่เหลือบ้างก็ตาย บ้างก็หนี เมื่อขจัดภัยอันตรายได้หมด พวกเขาสามคนห หอบหายใจ มองศพของสัตว์ร้ายพวกนั้นที่อยู่บนพื้น พลางเก็บกระบี่ยาวเข้าฝัก
ลูกศิษย์พวกนั้นเหม่อมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะได้สติกลับคืนมา รีบกล่าวขอบคุณทันที “ขอบคุณศิษย์พี่มู่ ศิษย์พี่เผย และศิษย์พี่หลินที่ช่วยพวกข้า”
ทั้งสามสายตาไหวระริก “พวกเจ้ารู้จักพวกข้าหรือ?”
“พวกข้าก็เป็นศิษย์สำนักดาราครามเซียน จึงรู้จักศิษย์พี่ทั้งสาม” พวกเขาอธิบาย ทว่าครั้นก้มหน้ามองเสื้อผ้าของตนเองที่ทั้งขาดและเลอะเลือดจนแยกสีไม่ออก กอปรกับนึกถึงเหตุการณ ณ์อันตรายที่รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด ก็อดที่จะหลั่งน้ำตาออกมาไม่ได้
พวกมู่หลิงเห็นพวกเขายืนร้องไห้เงียบๆ ก็อึ้งไป “พวกเข้าทำอะไรน่ะ?” ศิษย์ผู้หญิงร้องไห้ยังเข้าใจได้ เหตุใดแม้แต่ศิษย์ผู้ชายก็ร้องไห้ด้วยเล่า?
“ศิษย์พ
