งหารือกันอยู่อีกด้านหนึ่ง “นางไม่ยอมให้พาพวกเขาไปด้วยแน่ หากทิ้งพวกเขาไว้ เกรงว่าไม่นานต้องตายอยู่ที่นี่แน่”
“ในเมื่อไม่มีป้ายหยกเคลื่อนย้าย เช่นนั้นก็เหลือเพียงสองวิธี หนึ่งคือรอถูกส่งตัวกลับหลังจบการฝึก สองคือคนข้างนอกดินแดนลับเอาป้ายหยกเคลื่อนย้ายเข้ามาให้ ไม่เช่นนั้น พวกเข ขาคงต้อง…”
“แล้วตอนนี้จะทำเช่นไร? อย่างไรก็ทิ้งพวกเขาไว้ไม่ได้กระมัง?”
“ถ้าอย่างนั้นให้พวกเขามุ่งหน้าออกไปที่รอบนอกดีหรือไม่? หากพวกเขาอยู่รอบนอกของป่า อย่างไรโอกาสรอดชีวิตก็สูงกว่าที่นี่”
“ปัญหาคือลำพังแค่ตัวพวกเขาเองคงออกไปไม่ถึงรอบนอกน่ะสิ เส้นทางเต็มไปด้วยอันตรายมากมาย พวกเจ้าเองก็ใช่ว่าไม่รู้”
ทั้งสามหารือกันอยู่ครู่ใหญ่แล้ว แต่ก็ยังหาทางออกไม่ได้ สุดท้ายได้แต่มาหาเฟิ่งจิ่วอย่างอับจนหนทาง “ท่านตัดสินใจก็แล้วกัน!”
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองลูกศิษย์กลุ่มนั้นที่อยู่ด้านล่าง “ตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกแค่สองเดือนก็จบการฝึกแล้ว ในเมื่อไม่มีป้ายหยกเคลื่อนย้าย อย่างนั้นก็รออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน! รอถูก กส่งตัวกลับหลังจากจบการฝึกก็พอ”
นางกระโดดลงมาจากต้นไม้ ก่อนพูดอีกว่า “ห่างจากที่นี่ไม่ไกลมีถ้ำภูเขาอยู่ พวกเจ้าไปอยู่ที่นั่น ข้าจะร่า
