วกฝ่าป่าไพร นกและแมลงที่ตื่นเช้าพากันส่งเสียงร้องท่ามกลางแมกไม้ พวกเขาเคลื่อนไหวเร็วมาก โดยเฉพาะเมื่อเฟิ่ งจิ่วนำทางอยู่ด้านหน้า สามคนข้างหลังยิ่งไม่กล้าชักช้า เพราะหากช้าเมื่อใด เพียงพริบตาเดียวเงาร่างของนางอาจหายวับไปในป่าลึกผืนนี้
พวกเขาไม่ได้พักเลยทั้งช่วงเช้า หลังจากไล่ตามเฟิ่งจิ่วไม่ห่างมาพักใหญ่ พวกเขาก็เริ่มหอบหายใจ เหงื่อไหลเต็มแผ่นหลัง เรี่ยวแรงเริ่มถดถอย ในตอนนี้เอง เงาร่างที่นำหน้าอยู่ก็หย ยุดลงในที่สุด
“พักสักหน่อยก็แล้วกัน!” เฟิ่วจิ่วพูดขึ้น ก่อนจะกระโดดขึ้นไปพักผ่อนบนต้นไม้
สามคนข้างหลังเดินหอบตามมาจนถึงใต้ต้นไม้ พวกเขาเงยหน้ามองนางเล็กน้อย ยกมือค้ำต้นไม้พลางยืนหอบอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง หลังจากหายเหนื่อยเล็กน้อย จึงค่อยนั่งลงบนพื้น เอาน้ำออก กมาดื่ม
ผลไม้สามลูกถูกขว้างลงมาในอ้อมแขนพวกเขา ทั้งสามรับไว้ กล่าวขอบคุณและลงมือกิน
เฟิ่งจิ่วที่อยู่บนต้นไม้นั่งพิงลำต้นพลางหลับตาทำสมาธิ ทว่าครั้นนางปล่อยดวงจิตออกไป ก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังมารางๆ แม้เสียงนั้นจะเบามาก แต่พอได้ยิน นางก็ลืมตามอ องไปยังทิศทางหนึ่งทันที
ทั้งสามที่อยู่ใต้ต้นไม้เห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นยืน “มีอะไรหรือ?”
“เยื้องไ
