าไม่เชื่อก็ดู ข้าเองก็กินเหมือนกัน” เขารีบเอาขวดยาแก้พิษออกมาเทกินทันที จากนั้นก็อดทนต่อความเจ็บปวดตรงหน้าอกยื่นมันต่อให้เฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมอง ยื่นมือออกไปรับ นางดมกลิ่นดูเล็กน้อย ก่อนจะเอียงตัวหันไปยื่นยาแก้พิษให้มู่หลิง “ป้อนยาให้เขา” ทว่าในตอนนี้เอง ชายที่ล้มอยู่บนพื้นฉวยโอกาสตอนที่เฟ ฟิ่งจิ่วเอียงตัว ชักดาบสั้นที่ซ่อนในรองเท้าหนังก่อนพุ่งเข้าใส่นางทันที
“ระวัง!”
เสียงตะโกนดังออกจากปากของพวกกวนเยว่ พวกเขารีบพุ่งตัวเข้าไป แต่ก็ยังเร็วไม่สู้ชายคนนั้นที่ถือดาบสั้นพุ่งเข้ามาอยู่ดี ทว่าเฟิ่งจิ่วไม่แม้แต่จะหันไปมอง นางเพียงมองด้วยหา างตา เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย และยกเท้าถีบอีกฝ่ายออกไป
“กรร!”
เวลานี้เอง เจ้ากลืนเมฆาที่นอนอยู่บนต้นไม้พลันเดือดดาลขึ้นมา มันกระโดดลงมาจากบนต้นไม้ สะบัดขนขณะอยู่กลางอากาศ ก่อนจะกลายร่างกลับไปร่างเดิมพร้อมพุ่งใส่ชายคนนั้น
ชายคนนั้นกระอักเลือดออกจากปาก ในมือยังคงถือดาบสั้นเล่มนั้น หมายจะหยัดตัวลุกขึ้นยืน แต่ก็ถูกเจ้ากลืนเมฆาเหยียบกลับไปเหมือนเดิม ปากพยัคฆ์ขย้ำเข้าไปที่มือข้างนั้นของเขาท ที่ถือดาบสั้น
“ซี๊ด! อ๊าก…”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่น กลิ่นเลือ
