ไร? แต่เขารนหาที่ตายเอง ทั้งที่มู่จิ่วไม่ได้ทำอะไรเขา แล้วแท้ๆ ทั้งที่ตั้งใจจะไว้ชีวิตเขาแล้ว แต่เขาก็ยังกระโจนเข้าไปรนหาที่ตายเอง จะโทษใครได้ที่เขาต้องพบกับจุดจบเช่นนี้?
ชายคนนั้นกรีดร้องด้วยใบหน้าซีดขาวระคนหวาดกลัว อสูรกลืนเมฆาเหยียบร่างของเขาไว้กับพื้น ก่อนจะหันไปถามเฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างๆ “นายท่าน จะให้ฆ่าผู้ชายคนนี้อย่างไร?”
เปิดปากคำแรกก็ถามว่าจะให้ฆ่าอย่างไร เห็นชัดว่าชีวิตของเขาไม่ได้อยู่ในสายตาของมันเลยสักนิด แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร เพราะเมื่ออยู่ต่อหน้าสัตว์เทวะทั้งสองตัวเช่นนี้ พวกเขาคิดว่ายิ่งพูดน้อยยิ่งเป็นผลดีต่อตนเอง
“ยะ…อย่าฆ่าข้า ข้าเป็นศิษย์ของสี่สำนักเซียนใหญ่ พวกเราสี่สำนักเซียนใหญ่ไม่เข่นฆ่ากันเอง…”
ชายคนนั้นพูดเสียงสั่น อดกลั้นต่อความเจ็บปวดร้องอ้อนวอน หากรู้ว่าเด็กหนุ่มจะวิปริตถึงเพียงนี้ เขาไม่มีทางกล้าเล่นสกปรกแน่นอน
