หารลูกศิษย์คนอื่นในดินแดนลับ แต่คนคนนี้โหดเหี้ยมผิดจากคนอื่น โจมตีดุดันไม่เปิดโอกาสให้ ถอยหนี ทำให้พวกเขาอดเป็นห่วงเผยจื่อเซวียนไม่ได้
แค่ตอบสนองช้านิดเดียว สิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือความตาย ตอนเพิ่งเริ่มการประลองกับตอนนี้แตกต่างกันมาก หลังจากสู้กันมานาน เผยจื่อเซวียนที่เดิมทีก็อ่อนแรงเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเกรง ว่า…
เงากระบี่แหวกผ่านอากาศฟันไปที่ต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกล ลำต้นของต้นไม้ต้นนั้นถูกฟันจนกลายเป็นรอยกระบี่ลึก ใบไม้ที่ร่วงลงมาถูกพลังกระบี่พัดปลิวกระจาย ก่อนจะร่วงหล่นลงพื้น
เสียงกระบี่สองเล่มกระทบกันดังขึ้นไม่ขาดสาย เพียงแต่หลังจากผ่านไปสิบกว่ากระบวนท่า เผยจื่อเซวียนก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เขาถอยหลังก้าวแล้วก้าวเล่า สภาพค่อนข้างย่ำแย่ อีกฝ่าย เห็นดังนั้นก็ไม่พลาดโอกาสรีบรุกไล่ พลังกระบี่พาดผ่าน แขนของเผยจื่อเซวียนถูกฟันจนเป็นแผล
“ซี๊ด!”
เขาสูดปาก รู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นวาบบริเวณแผลที่ถูกฟัน สัมผัสเย็นวาบนั่นราวกับมีน้ำแข็งก้อนหนึ่งถูกยัดเข้าไปในร่างกาย ทำให้เขาหนาวสั่นอย่างไม่อาจควบคุม
เฟิ่งจิ่วที่อยู่บนต้นไม้หรี่ตาลงเล็กน้อย “กระบี่อาบยาพิษ”
ขณะที่ชายคนนั้นหยักยิ้มมุมปาก พลางสาวเท้าเข้าไปอย่างรวด
