เร็วดุจลูกธนูหมายจะปลิดชีพเผยจื่อเซวียน คนอื่นๆ ที่อยู่ห่างออกไปหลายจั้งแม้อยากจะเข้ามาช่วยแต่ก็ไม่ทัน เผยจื่อเซวียน ที่ถูกฟันเองก็รู้สึกแขนหนักอึ้ง ยากจะยกขึ้นไหว อีกทั้งเมื่อเขาขับเคลื่อนกลิ่นอายพลังวิญญาณ กลับยิ่งทำให้พิษที่อยู่ในร่างแพร่กระจายไปเร็วขึ้นกว่าเดิม เลือดลมตีกลับ ก่อนท ที่เขาจะกระอักออกมาเป็นเลือด
“พรืด!”
“ศิษย์พี่ใหญ่!”
“จื่อเซวียน!”
“ศิษย์พี่!”
“ศิษย์พี่ใหญ่!”
เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกัน พวกมู่หลิงรีบโฉบกายเข้ามา ทว่าแม้จะเร็วแค่ไหนก็เร็วสู้กระบี่คมอาบยาพิษของศัตรูไม่ได้ เสี้ยวนาทีที่กระบี่เล่มนั้นใกล้จะแทงเข้าไปกลางหว่างคิ้ว ของเผยจื่อเซวียน ตอนนั้นเอง ทุกคนเห็นเงาสีขาวกระโดดลงมาจากต้นไม้ แขนเสื้อสะบัดพลิ้วเบาๆ กระบี่เล่มนั้นพลันกระเด็นลอยออกไปพร้อมกับร่างเจ้าของของมัน
“พลั่ก!”
“พรืด!”
เขาล้มกระแทกพื้นอย่างแรง ก่อนจะกระอักเลือด มือข้างหนึ่งกุมที่หน้าอก จ้องเงาร่างที่ปรากฏขึ้นกลางคันด้วยสายตาอาฆาต
“เจ้าเป็นใคร!”
