มาหลายครั้งแล้ว อย่างนั้นก็มาลองแบบตัวต่อตัวบ้าง ข้าอยากรู้นักว่าศิษย์สำนักดาราครามเซียนมีอะไรดีนัก!”
คนพวกนั้นผลัดกันพูดจาท้าทายคนละประโยค สุดท้าย ชายแซ่หวังก้าวออกมา และบอกว่า “ข้าเปิดฉากก่อนก็แล้วกัน!” เขาตวัดสายตาไปทางกวนเยว่ “ศิษย์น้องกวน เจ้าสู้กับข้าเป็นอย่างไร? เ เจ้าเป็นคู่หมั้นของข้า พวกเรามาลองประมือกันหน่อยดีหรือไม่?”
กวนเยว่ขบกราม แต่ก่อนที่นางจะพูดอะไร เผยจื่อเซวียนกดไหล่บางไว้ ก่อนจะก้าวออกไปแทน “ศิษย์น้องกวนเป็นสตรี เจ้าเป็นผู้ชายจะสู้กับหญิงสาว ชนะไปก็ไม่มีอะไรให้อวด ข้าเป็นศิษย ย์พี่ใหญ่ของนาง ไม่สู้ให้ข้ามาประลองกับเจ้าก่อนเป็นอย่างไร?”
ชายแซ่หวังไม่ได้บังคับฝืนใจต่อ อย่างไรเสียการชนะหญิงสาวก็ไม่มีอะไรน่าภูมิใจ แต่หากชนะเผยจื่อเซวียนซึ่งเป็นศิษย์คนโตของผู้อาวุโสซื่อเชวีย ทุกอย่างก็จะต่างออกไป
เขาจ้องพิจารณาเผยจื่อเซวียน ก่อนจะหยักยิ้มอย่างเย็นชา “ก็ดีเหมือนกัน ในเมื่อเจ้าอยากเสนอตัวเป็นคนแรก อย่างนั้นข้าก็จะสนองให้เจ้าเอง! ดูสิว่าเจ้าจะเก่งกาจสักเท่าใด!”
เขาสาวเท้าไปข้างหน้าขณะเอ่ย เผยจื่อเซวียนเองก็เช่นกัน เขายกมือส่งสัญญาณให้คนข้างหลังถอยห่างออกไป เพื่อเว้นพื้นที่สำหรับการป
