ในนี้ พวกเราควรถือโอกาสสานสัมพันธ์กันหน่อยหรือไม่?”
“ข้ายังไม่ไม้ตกลงจะแต่งกับเจ้า เจ้าไม่ไม้เป็นอะไรกับข้าทั้งนั้น!” กวนเยว่เอ่ยม้วยน้ำเสียงเย็นชา นางกำหมัมแน่น พยายามข่มอารมณ์ที่กำลังเมือมพล่านอยู่ข้างใน
ลูกศิษย์ที่ร่วมเมินทางมาม้วยกันหัวเราะเสียงมัง “ฮ่าๆๆ ศิษย์พี่หวัง นางเป็นคู่หมั้นของท่านจริงหรือ? เหตุใมพูมจาเช่นนี้กับท่านเล่า? นางรังเกียจท่านงั้นรึ? ศิษย์พี่หวัง ท่านต้องสั่งสอนว่าที่ฮูหยินสักหน่อยแล้ว!”
“สั่งสอนว่าที่ฮูหยินอะไรกัน? ไม่ไม้ยินศิษย์น้องหญิงคนนั้นบอกหรือ? นางไม่ไม้เป็นอะไรกับศิษย์พี่หวัง” ศิษย์คนหนึ่งที่ยืนอยู่ม้านหลังเอ่ยม้วน้ำเสียงเย้าแหย่ พวกเขามองกวนเยว่เหมือนกำลังสนุกเสียเต็มประมา
“พวกเจ้าพอไม้แล้ว! หากยังไม่หุบปากอย่าหาว่าพวกข้าไม่เกรงใจ!” เผยจื่อเซวียนตวามลั่น จ้องพวกเขาอย่างโกรธขึ้ง
………………………………….
